Дуои шукр тавсия кунед

Шукргузорӣ ба Аллоҳ ин эътирофи банда ба неъматҳои Ӯ ва истифода бурдани ин неъматҳо дар роҳи ризогии Ӯ аст. Мувофиқи фиқҳи ҳанафӣ, шукр — ҳамду сано гуфтан бо забон, бо қалб донистани он ки соҳиби неъмат Аллоҳ аст ва бо ҷисм табдил додани ин неъмат ба ибодат аст. Яке аз беҳтарин ва фарогири дуоҳое, ки барои шукр хонда мешавад, ин дуои ҳазрати Сулаймон (а.с.) аст, ки дар Қуръони Карим омадааст: Рабби авзиънӣ ан ашкур а неъмат ака-ллَتī анъамта алайя ва ало волидайя ва ан аъмала солиҳан тардоҳу ва адҳилнӣ бираҳматика фӣ ибодика-с-солиҳин. Маъно: Эй Парвардигори ман! Ба ман илҳом деҳ, то шукри неъматеро, ки ба ман ва падару модарам ато кардаӣ, ба ҷо орам ва корҳои шоистаеро анҷом диҳам, ки Ту аз он розӣ бошӣ ва маро бо раҳмати худ ба миёни бандагони солеҳанат дохил кун. (Сураи Намл, ояти 19) Инчунин, ин дуои кӯтоҳ ва пурмуҳтавое, ки Паёмбари Акрам (с.а.в.) омӯхтаанд, барои шукр хеле пурқимат аст: Аллоҳумма мо асбаҳа бӣ мин неъматин ав би аҳадин мин халқика фа минка ваҳдака ла шарика лака, фа лака-л-ҳамду ва лака-ш-шукр. Маъно: Ё Аллоҳ! Ҳар неъмате, ки ба ман ва ё ба яке аз офаридаҳои Ту расидааст, танҳо аз ҷониби Туст; Ту шарике надорӣ. Ҳамду шукр танҳо аз они Туст. (Абу Довуд, Адаб, 110) Ин дуоҳоро дар ҳар вақте ки хоҳед, хонда метавонед ва ҳамчунин метавонед бо суханҳои худ аз қаъри дил сипосгузории худро ба Аллоҳ баён кунед. Парвардигор шукри шуморо доимӣ ва мақбул гардонад.