Дуои шукргузорӣ

Шукр гуфтан ба Аллоҳ (шукр) — яке аз баландтарин зуҳуроти ибодат аст. Дар мазҳаби ҳанафӣ баён кардани шукр амали воҷиби қалб ва забон аст, зеро Аллоҳ дар Қуръон мегӯяд: «Маро шукр гӯед ва ба ман носипосӣ накунед» (Сураи Бақара, 152). Инҳо беҳтарин роҳҳои баён кардани шукр ҳастанд: 1. Суханҳои шукргузорӣ: Шакли соддатарин ва муҳимтарин — гуфтани «Алҳамдулиллоҳ» (Ситоиш аз آن Аллоҳро). Паёмбар Муҳаммад (с) таълим додаанд, ки ин калимота тарозуи амалҳоро пур мекунанд. 2. Дуои шукр: Шумо метавонед ин калимоти аз Паёмбар (с) ривоятшударо бихонед: «Аллоҳумма ма асбаҳа би мин ниъматин ау би-аҳадин мин халқик, фа минка ваҳдака ла шарика ляк, фа лякаль-ҳамду ва лякаш-шукр». (Эй Аллоҳ, ҳамаи неъматҳое, ки ман ё касе аз махлуқоти Ту имрӯз субҳ ба даст овардем, танҳо аз ҷониби Туст, Ту шарик надоред, Турост ситоиш ва шукр). 3. Саҷдаи шукр: Агар шахсе хушхабар гирад ё аз мусибате наҷот ёбад, дар мазҳаби ҳанафӣ саҷда кардан барои Аллоҳ мустаҳаб (писандида) аст. Он бо ният шукр гуфтан ба Офаридгор мисли саҷдаи намоз иҷро мешавад. 4. Шукр ба воситаи амалҳо: Шукри ҳақиқӣ дар истифода бурдани неъматҳои Аллоҳ мувофиқи дастурҳои У зоҳир мешавад. Агар Аллоҳ ба шумо саломатӣ дода бошад — онро барои ибодат истифода баред; агар мол дода бошад — ба نیازمندان (ниёзмандон) кӯмак кунед. Дар хотир доред, ки шукр — калиди зиёд шудани неъматҳост, чунон ки дар Қуръон омадааст: «Агар шукргузорӣ кунед, ҳатман ба шумо [неъматро] зиёд мекунам» (Сураи Иброҳим, 7).