Question 1

Агар Аллоҳро собит кунем, пас чаро мо ҳанӯз ҳам бовар мекунем?

Accepted Answer

Бародарони азиз, ин як саволи хеле амиқ ва дар айни замон пурарзиш аст. Саломат бошад зеҳн ва ҷустуҷӯятон. Мувофиқи эътиқоди исломӣ, вуҷуди Аллоҳ бо ақл, низоми комили олам ва фитрати мо аллакай собит шудааст, ба гунае "исбот" аст. Аммо "донистан" бо "бовар кардан" (имон овардан) як чиз нестанд. Исбот ин қабули як ҳақиқат аз ҷониби зеҳн аст. Аммо имон таслим шудани қалб ба он ҳақиқат, сари таъзим фуруд овардан ва иродаи зиндагӣ кардан мувофиқи он аст. Дар Қуръони Карим вазъияти Иброҳим алайҳиссаломро ба ёд орем. Ӯ бо ақл медонист, ки Аллоҳ мурдаҳоро чӣ гуна зинда мекунад, лекин барои он ки қалбаш комилан сокин шавад, вақте гуфта шуд: "Оё бовар намекунӣ?", посух дод: "Дидам, вале барои он ки дилам ором гирад" (Бақара, 260). Дар натиҷа илм ва исбот ба зеҳн хитоб мекунад; имон бошад ба қалб, ирода ва итоат такя мекунад. Мо ба Парвардигори худ, ки вуҷудашро медонем, ба хотири муҳаббат, эҳтиром ва таслимияти худ ба Ӯ, бовар кардан ва бандагӣ намуданро давом медиҳем. Аллоҳ имон ва оромиши шуморо доимӣ гардонад.

Question 2

Оё ғайр аз Аллоҳ худоёни дигаре ҳастанд?

Accepted Answer

Бародари азизам, Ассалому алайкум. Ин савол ҳақиқати асосиест, ки дилу зеҳни инсонро машғул мекунад. Ҷавоб равшан ва қатъист: Не, ғайр аз Аллоҳ ҳеҷ маъбуде нест. Дар олами ҳастӣ Офаридгор, Рӯзидиҳанда, сазовори ибодат ва бар ҳама чиз Қодир танҳо як Худо вуҷуд дорад ва Он Аллоҳи Бузург аст. Дар Қуръони Карим дар сураи Ҳашр, ояти 23 чунин омадааст: «Ӯст Аллоҳе, ки ғайри Ӯ ҳеҷ маъбуде нест; фармонарвост, пок аст аз ҳар айб, саломатбахш аст, амниятдиҳанда аст, нигаҳбону муҳофиз аст, болотар аст, иродаашро ҳеҷ маҳдудияте нест, дар бузургӣ беназир аст. Аллоҳ аз он чӣ шарик месозанд, пок аст». Ҳамчунин беҳтарин баёни тавҳид дар сураи Ихлос омадааст: «Бигӯ: Ӯст Аллоҳ — Ягона. Аллоҳ Сомад аст (ҳама чиз ба Ӯ муҳтоҷ аст ва Ӯ ба ҳеҷ чиз муҳтоҷ нест). На зоидааст ва на зоида шудааст. Ва ҳеҷ кас ҳамтои Ӯ нест». Имомҳои мазҳаби Ҳанафӣ ва уламои исломӣ низ ин ҳақиқатро бо маънои калимаи тавҳиди «Ла илаҳа иллаллоҳ» (Нест маъбуде ба ҷуз Аллоҳ) шарҳ додаанд. Бинобар ин, офаридгор, идоракунанда, амрдиҳанда ва сазовори ибодат танҳо Ӯст. Ӯро ҳеҷ шарик, монанд ё ҳамтое нест. Бигзор дили шумо ба ин ҳақиқат осуда бошад. Аллоҳ имонатонро зиёд кунад.

Question 3

Оё эътиқод метавонад ба як одами одӣ имкон диҳад, ки ба осонӣ одам кушад?

Accepted Answer

Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳ, Бародари азиз, суволе ки шумо додед, масъалаи хеле муҳимест, ки виҷдони инсониятро сахт озору ранҷ медиҳад. Имони ҳақиқӣ, яъне имони исломӣ ҳеҷ гоҳ розӣ намешавад, ки як одами одӣ инсони бегуноҳро кушад; баръакс, ҳаётро муқаддас мешуморад ва ҳифзи онро фармон медиҳад. Дар Қуръони Карим, сураи Моида, ояти 32 чунин омадааст: "Ҳар касе касеро бикушад — на ба ҷазои қатли касе ва на ба ҷинояте дар замин — чунон аст, ки ҳамаи мардумро кушта бошад. Ва ҳар касе онро зинда дорад, чунон аст, ки ҳамаи мардумро зинда дошта бошад." Паёмбари бузургвори мо Ҳазрат Муҳаммад (с) низ дар як ҳадиси шариф зиддияти байни имон ва ҷиноятро чунин таъкид кардаанд: "Муъмин то даме ки ноҳақ хуни касеро нарезондааст, дар фарохӣ ва густурдагии дини худ (дар наҷот) аст." (Бухорӣ, Диёт, 1) Агар шахсе таҳти ниқоби эътиқод тавонад бегуноҳонро бикушад, ин ҳолат на аз ҳақиқати Ислом, балки аз ҷоҳилӣ, ба таври нодуруст фаҳмидани дин ё аз манфиатҳои сиёсӣ ва нафсонӣ сарчашма мегирад. Дар Ислом ҳифзи ҷон яке аз панҷ ҳадафи асосист. Дар ҳама мазҳабҳои ҳаққӣ, аз ҷумла мазҳаби Ҳанафӣ, бегуноҳ куштани одам бузургтарин гуноҳҳо (ваболи азим) аст. Имони ҳақиқӣ раҳмат, адолат ва зинда доштани одамонро фармон медиҳад. Ва онҳое ки зулм мекунанд, касоне ҳастанд, ки динро василаи мақсадҳои худ қарор медиҳанд. Аллоҳи Таъоло моро аз ҳақ ва ҳақиқат ҷудо насозад.

Question 4

Гуyo эҳтимоли кофир ё бедин шудани одамони боҳуш бештар аст, сабаби ин чист?

Accepted Answer

Фарзанди азизи ман, Ақл яке аз бузургтарин неъматҳоест, ки Аллоҳи Таоло ба инсонҳо ато кардааст. Аммо ақл ба танҳоӣ барои ҳидоят кофӣ нест; онро бояд бо хирад ва қалб дастгирӣ кард. Сабабҳо ва ҳикматҳои гоҳ-гоҳ ба шубҳа афтодани одамони боҳуш ё дур шудани онҳо аз эътиқод чанд тоанд: 1. Ақлпарастии аз ҳад зиёд ва такаббур: Баъзе афроди боҳуш ақли худро ҳақиқати мутлақ пиндошта, кӯшиш мекунанд, ки ҳар чизро аз филтри ақл гузаронанд. Кӯшиши бо панҷ ҳис ва ақли моддӣ фаҳмидани олами ғайб, яъне ҳақиқатҳои илоҳии нодиданӣ метавонад инсонро ба бумбаст дучор кунад. Дар Қуръони Карим Аллоҳи Таоло мефармояд: «Касонеро, ки дар замин ноҳақ такаббур мекунанд, аз оятҳои Худ дур хоҳам кард». (Сураи Аъроф, 146). Ақли воқеӣ он аст, ки инсон нотавонии худро дониста, ба Офаридгор таслим шавад. 2. Пурсиш ва озмоиш: Одами боҳуш саволҳои зиёд медиҳад. Пурсиш кардан бад нест; аммо агар ин ҷустуҷӯ бо қалби соф ва дур аз такаббур анҷом нашавад, метавонад боиси васваса ва боз шудани дари куфр гардад. 3. Омилҳои муҳитӣ ва иҷтимоӣ: Дар ҷаҳони муосир бархе аз афроди боҳуш, ки дар муҳитҳои илмӣ ё фарҳанги моддигаро ба вом расидаанд, зери таъсири муҳит аз арзишҳои маънавӣ дур мешаванд. Рӯзе муфтӣ ва пешвои бузурги мазҳаби Ҳанафӣ, Имоми Аъзам Абӯҳанифа (р)-ро бединони он аср омада ва даъво карданд, ки олам офаридгор надорад. Ҳзрати Имом ба онҳо бидуни ҳеҷ муодилаи илмиву мантиқӣ гуфт: «Оё ягон бор дар дарёи Даҷла киштиеро дидаед, ки бидуни одамон худ аз худ ҳаракат кунад ва бори худро кашида равад?» Албатта, гуфтанд: «Не». Имом фармуд: «Агар як киштича бе саркор намешавад, пас ин кайҳоти бузург ва инсон чӣ тавр беназму низом ва бидуни офаридгор мешавад?» Ва бо ҳамин роҳи дурусти ақлро нишон дод. Хулоса; ақли воқеӣ дарк кардани он аст, ки ин кайҳон ва инсон мақсаде доранд ва гарданниҳодан ба Офаридгор аст. Ақл сабаби ҳидоят нест, балки танҳо василаест барои фаҳмидани Ҳақиқат. Аллоҳ ҳамаи моро бар ақли солим ва қалби пок доим гардонад.

Question 5

Ман мехоҳам ба Аллоҳ имон оварам, аммо наметавонам?

Accepted Answer

Ва алайкумуссалом ва раҳматуллоҳ, фарзанди азизам. Пеш аз ҳама, мехоҳам, ки шумо бидонед, ки ҳамин ки ин хоҳиш ва ҷустуҷӯ аз қалби шумо мегузарад, худ хеле арзишманд аст. Гуфтани "Ман мехоҳам имон оварам" беҳтарин далели он аст, ки қалби шумо ба ҳидоят боз аст ва рӯҳи шумо мехоҳад ба асли худ баргардад. Душворӣ дар имон овардан ё нороҳатӣ дар қалб, як ҳолати инсониест, ки ҳар як мусалмон метавонад дар як давраи ҳаёти худ аз сар гузаронад. Уламои бузурги мазҳаби ҳанафӣ қайд кардаанд, ки шак ва гумон дар масъалаи имон, нишонаи зинда будани қалби шахс аст. Дузд ба хонаи харобшудае, ки дар он касе нест, даромада наметавонад; дузд танҳо ба хонае, ки ганҷҳои арзишманд дорад, ворид шудан мехоҳад. Шайтон низ ба қалбҳое, ки ганҷи имон доранд, васваса меандозад. Барои раҳоӣ аз ин вазъият, шумо метавонед дар нури Қуръон ва Суннат қадамҳои зеринро бардоред: 1. Дуои самимона кунед Имон бузургтарин нурест, ки Аллоҳ ба бандааш ато кардааст. Паёмбари мо (с.а.в.) зуд-зуд дуо мекард: "Эй Аллоҳе, ки қалбҳоро аз ҳоле ба ҳоле мегардонӣ, қалби маро бар дини худ устувор гардон" (Тирмизӣ, Даъват, 7). Шумо низ бо самимият ба Парвардигоратон рӯй оваред ва бигӯед: "Эй Аллоҳ, ман мехоҳам ба Ту имон оварам ва бо қалби худ тасдиқ кунам, ин нурро ба ман ато кун". 2. Ба коинот ва худат назар кун Кӯшиши фаҳмидани Аллоҳ бо ақл, баъзан метавонад одамро хаста кунад. Аммо шинохти Ӯ бо асарҳояш осонтар аст. Дар Қуръони Карим омадааст: "Ҳамоно дар офариниши осмонҳо ва замин ва дар пайдарпайии шабу рӯз барои ақлмандон нишонаҳое (ибратҳое) ҳаст." (Оли Имрон, 190). Ба тартиби атроф, ба кори беайби бадани худ нигоҳ кунед; ҳама чиз ба вуҷуди Офаридгор шаҳодат медиҳад. 3. Шитоб накун ва ба он муқобилат накун Ҳамчунон ки дар фиқҳи ҳанафӣ зикр шудааст, васвасаҳо ва андешаҳои беимонӣ, ки берун аз иродаи шумо меоянд, ба шумо зарар намерасонанд; ба шарте ки шумо онҳоро қабул накунед ва дар қалби худ тасдиқ накунед. Вақте ки ин андешаҳо пайдо мешаванд, хавотир нашавед, бигӯед: "Инҳо васвасаҳои гузарандаанд" ва машғулияти худро иваз кунед. 4. Ба ибодат ва зикр идома диҳед Қалб танҳо бо ёди Аллоҳ оромӣ меёбад (Раъд, 28). Ҳатто агар ҳис кунед, ки ҳанӯз пурра шифо наёфтаед, намозро тарк накунед, истиғфор бигӯед ва салавот фиристед. Амалҳо сабаби нур гирифтани қалб мешаванд. Парвардигори ман ба қалби шумо кушоиш диҳад, шубҳаҳои шуморо бартараф созад ва имони шуморо қавӣ гардонад. Сабр кунед ва ҳеҷ гоҳ аз ҷустуҷӯи худ даст накашед.

Question 6

Чӣ тавр метавонам самимиятро ба даст орам ва чӣ гуна метавонам ҳамаи ниятҳои пинҳонӣ ва андешаҳои худро тарк кунам?

Accepted Answer

Бародари азиз, самимият (ихлос) ва поксозии қалб калиди асосии хушбахтии мӯъмин дар дунё ва охират аст. Шуморо барои ин талоши нек табрик мегӯям. Дар фиқҳи мазҳаби Ҳанафӣ дурустии амалҳо асос гирифта мешавад, дар ҳоле ки дар анъанаи тасаввуф ва ахлоқ поксозии қалб, яъне ихлос асос аст. Барои расидан ба самимият ва бартараф кардани ниятҳои пинҳонӣ (ба монанди риёи пинҳонӣ, ғурур ва кибр), ин қадамҳоро пайравӣ кунед: 1. Нияти худро дар оғози ҳар кор таҷдид кунед. Паёмбари мо (с.а.в.) фармудаанд: «Амалҳо вобаста ба ниятҳоянд...» (Бухорӣ). Пеш аз ҳар кори хайр бигӯед: «Худоё, ман инро танҳо барои ризои Ту мекунам». 2. Фаромӯш накунед, ки ҳар лаҳза дар ҳузури Худо ҳастед. Бо шуури эҳсон зиндагӣ кунед. Паёмбар (с.а.в.) эҳсонро чунин таъриф кардаанд: «Худоро чунон ибодат кун, ки гӯё Ӯро мебинӣ...» (Муслим). 3. Ба ниятҳои пинҳонӣ часпида намонед, бо онҳо мубориза баред. Андешаҳои бад ё васвасаҳо метавонанд ба қалб оянд. Муҳим ин аст, ки ба онҳо розӣ набошед ва ба Худо паноҳ баред. Паёмбар (с.а.в.) дар бораи васваса гуфтаанд: «Ин нишонаи имони ошкор аст» (Муслим). 4. Таъриф ва мазамматро баробар донед. Агар кореро барои таърифи мардум кунед, самимият осеб мебинад. Қалби худро аз назари мардум озод карда, танҳо ба назари Офаридгор тамаркуз кунед. 5. Ба дуо ва истиғфор чанг занед. Худованд дар Қуръон мефармояд: «Ва онон амр нашуда буданд, магар ин ки Худоро бо ихлоси дин ибодат кунанд...» (Сураи Баййина, 5). Барои ислоҳи қалб пайваста дуо кунед. Дар хотир доред, ки ихлос як талоши умрбод аст. Худованд нияти шуморо холис гардонад.

Question 7

Намоз чӣ тавр адо карда мешавад?

Accepted Answer

Ассаламу алайкум ва раҳматуллоҳ. Бародари азиз, намоз сутуни дин, меъроҷи мӯъмин аст. Мувофиқи мазҳаби Ҳанафӣ, тарзи адои намоз дар сарчашмаҳои фиқҳӣ дар доираи "шартҳои намоз" ва "рукнҳои намоз" бо тафсилот баён шудааст. Ин аст тарзи адои намоз дар рӯшноии манбаъҳои асосии фиқҳи Ҳанафӣ: Омодагӣ ба намоз (Шартҳо) Пас аз анҷоми шартҳои берунии намоз (таҳорат аз ҳадас, таҳорат аз наҷосат, пӯшидани аврат, рӯй ба қибла кардан, вақт, ният ва такбири ифтитоҳ) намоз оғоз мешавад. Тарзи Адои Намоз 1. Такбири Ифтитоҳ: Пас аз ният кардан, дастҳо то ҳисоби гӯшҳо баланд карда шуда, бо гуфтани "Аллоҳу Акбар" такбир гуфта мешавад. Дар мазҳаби Ҳанафӣ мардон дастҳояшонро то ҳисоби гӯшҳо, занон бошанд, то ҳисоби шонаҳо баланд мекунанд. Дастҳо дар зери ноф баста мешаванд. 2. Қиём ва Қироат: Ҳангоми истодан аввал "Субҳанака" хонда мешавад, сипас бо гуфтани "Аъузу-Басмала" Сураи Фотиҳа ва як қисм Қуръон (зам-сура) хонда мешавад. (ал-Ҳидоя, I/50) 3. Рукӯъ: Бо гуфтани такбир ба рукӯъ меравем. Дар ин ҳолат на камтар аз се бор "Субҳана Роббиял Азим" гуфта мешавад. Дар рукӯъ рост нигоҳ доштани пушт суннат аст. 4. Қиём ва Саҷда: Ҳангоми аз рукӯъ рост шудан "Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ", ҳангоми пурра рост шудан "Роббано лакал ҳамд" гуфта мешавад. Сипас бо гуфтани "Аллоҳу Акбар" ба саҷда меравем. Дар саҷда се бор "Субҳана Роббиял Аъло" гуфта мешавад. Дар байни ду саҷда як нишасти кӯтоҳ анҷом дода мешавад. 5. Нишастҳо (Қоъда): Дар намозҳои ду ракъатӣ дар охири ракъати дуюм, дар намозҳои чор ракъатӣ дар ракъатҳои дуюм ва охирин нишаст анҷом дода мешавад. Дар нишасти аввал "Аттаҳиййот" хонда мешавад. Дар нишасти охирин бошад, дуоҳои "Аттаҳиййот, Салли-Барик ва Роббано" хонда мешаванд. 6. Салом: Бо гуфтани "Ассаламу алайкум ва раҳматуллоҳ" аввал ба рост, сипас ба чап салом дода аз намоз хориҷ мешавем. (Раддул-Мухтор, I/450) Эзоҳи Кӯтоҳ Дар Бораи Ихтилофоти Фиқҳӣ Дар мазҳаби Ҳанафӣ рукнҳо ва шартҳои намоз ба ин шакл аст, дар ҳоле ки дар мазҳабҳои дигар баъзе фарқиятҳо мавҷуданд. Масалан; дар мазҳаби Шофеъӣ хондани Фотиҳа рукн аст ва шахсе, ки ба имом пайравӣ мекунад низ бояд онро бихонад; аммо дар мазҳаби Ҳанафӣ шахсе, ки ба имом пайравӣ мекунад (мактудӣ) қироат намекунад, танҳо гӯш медиҳад. (ал-Мабсут, I/160). Инчунин, ҷойе, ки дастҳо баста мешаванд (зери ноф ё болои сина) ва монанди ин масъалаҳо, аз тафсири ривоятҳои гуногуни суннат бархоста, фарқиятҳои усулӣ мебошанд. Эзоҳи Муҳим: Дар ҳар ҳаракати намоз (интиқолҳо) "Аллоҳу Акбар" гуфтан суннат аст. Адои намоз бо хушӯъ ва бо риояи комили ҳаракатҳо (таъдил-и аркон) воҷиб аст. Худованд намозҳои шуморо қабул кунад.

Question 8

Савол: Намоз чӣ тавр хонда мешавад?

Accepted Answer

Бародари азиз, Аллоҳ таоло намозҳои хондаатон ва хонданиатонро қабул кунад. Мувофиқи мазҳаби Шофеъӣ, тарзи хондани намоз дар доираи рукнҳо ва суннатҳои асосӣ чунин тартиб дода мешавад: Шарҳҳо ва сарчашмаҳои фиқҳӣ: Мувофиқи осори асосии мазҳаби Шофеъӣ, монанди «Ал-Умм»-и Имом Шофеъӣ ва «Ал-Маҷмӯъ»-и Нававӣ, хондани Фотиҳа дар мазҳаби Шофеъӣ фарз аст. Дар мазҳаби Ҳанафӣ бошад, хондани сура ҳамроҳи Фотиҳа воҷиб аст. Намоз наздиктарин лаҳзаи банда бо Парвардигораш аст.

Question 9

Таҳдидҳои ҷаҳаннам дар Қуръон озодии инсонро аз байн намебаранд?

Accepted Answer

Бародари азиз, ин саволе, ки додӣ, барои дарки ҳадафи офариниш ва масъулияти инсон хеле муҳим аст. Тибқи фаҳмиши Матуридие, ки асоси эътиқодии мазҳаби ҳанафӣ мебошад, иродаи озоди инсон (ирода-и ҷузъийя) шарти асосии масъулият аст. Таҳдидҳои ҷаҳаннам дар Қуръони Карим озодии инсонро аз байн намебаранд; балки мавҷудияти озодиро ва чӣ қадар бузург будани масъулияти ин озодиро тасдиқ мекунанд. Ин масъаларо бо се нуктаи кӯтоҳи зерин шарҳ дода метавонем: 1. Озодӣ Масъулиятро Тақозо мекунад: Озод будани як мавҷуд, аз ӯ талаб мекунад, ки натиҷаҳои интихобҳои худро ба дӯш гирад. Агар инсон озод намебуд, додани ҷазо ё подош ба ӯ ҷафо мебуд. Таҳдиди ҷаҳаннам далели он аст, ки инсон қобилияти интихоб карданро дорад. 2. Огоҳӣ Роҳнамоӣ аст: Огоҳиҳои Қуръон монанди аломати "Эҳтиёт! Дарёча ҳаст" дар канори дарёча мебошанд. Ин аломат озодии роҳ рафтани шуморо аз шумо нагирифтааст; танҳо бо хабар додан аз хатари охири роҳи интихобкардаатон, ба шумо барои истифодаи дуруст ва бехатари озодии худ кӯмак мерасонад. 3. Идомаи Имконият: Агар ин таҳдидҳо озодиро аз байн мебурданд, ҳеҷ кас дар рӯи замин гуноҳ намекард ё имон намеовард. Ин далели равшантарини боқӣ мондани озодии инсон аст, ки ӯ ҳанӯз ҳам метавонад гуноҳ кунад ё нобоварӣ интихоб кунад. Парвардигори мо чунин мегӯяд: "Бигӯ: Ҳақ аз ҷониби Парвардигори шумост. Пас ҳар кӣ хоҳад имон оварад ва ҳар кӣ хоҳад кофир шавад." (Сураи Каҳф, Ояти 29) Принципи "Дар дин ҳеҷ таҷовуз нест", ки дар ояти 256-уми сураи Бақара омадааст, нишонаи бузургтарини арзиши ислом ба иродаи инсон аст. Дар натиҷа, дар ислом озодӣ, бетартибӣ нест; балки қобилияти интихоб кардан бо донистани натиҷаҳо ва ба дӯш гирифтани масъулият аст.

Question 10

Дар мазҳабҳои эътиқодӣ ҳукм аз рӯи мазҳаби шахс дода мешавад?

Accepted Answer

Бародари азизам, мувофиқи эътиқоди исломӣ ваколати ҳукм баровардани ниҳоӣ танҳо аз они Аллоҳ аст. Мазҳабҳои эътиқодӣ (Мотуридия ва Ашъария) роҳбаладҳое ҳастанд, ки ҳақиқатҳои Қуръон ва Суннатро бо таври низомманд шарҳ медиҳанд ва мӯминро ба ақидаи дуруст мерасонанд. Мӯмине, ки ба мазҳаби Ҳанафӣ тааллуқ дорад, дар эътиқод одатан роҳи тартибдодаи Имом Мотуридиро пайравӣ мекунад. Аммо дар охират ҳукм на танҳо аз рӯи он ки шахс номи мазҳаберо дорад, балки аз рӯи самимияти ӯ дар назди Аллоҳ, дурустии эътиқоди тавҳид ва оё мувофиқи ин эътиқод зиндагӣ кардааст ё не, дода хоҳад шуд. Меъёрҳои асосии марбут ба ин мавзӯъ инҳоянд: 1. Тақво ва ихлос: Дар Қуръони Карим омадааст: "Бешубҳа, гиромитарини шумо дар назди Аллоҳ касе аз шумост, ки бештар тақво дорад (аз гуноҳ бештар парҳез мекунад)" (Ҳуҷурот, 13). Ҳукм на ба тамғаи мазҳаб, балки ба тақвои қалб вобаста аст. 2. Пайравӣ ба Суннат: Паёмбари акрам (с) зикр кардаанд, ки наҷотёфтагон касоне ҳастанд, ки "дар роҳе ҳастанд, ки ман ва саҳобагони ман бар он ҳастем" (Тирмизӣ, Имон, 18). Мазҳабҳои Аҳли Суннат ҳадаф доранд, ки ин роҳро ҳифз кунанд. 3. Ният: Мувофиқи ҳадиси "Амалҳо вобаста ба ниятҳо ҳастанд" (Бухорӣ, Бадъ-ул-ваҳй, 1), ҳадафи шахс дар пайравӣ ба мазҳаб бояд дарёфти ризогии Аллоҳ ва эътиқоди дуруст бошад. Хулоса; мазҳаб мақсад нест, балки василаест барои расидан ба ҳақиқат ва имони дуруст. Дар пешгоҳи Илоҳӣ ҳукм аз рӯи холисӣ, дурустӣ ва таслимияти имоне, ки шахс тавассути ин васила ба دست овардааст, дода мешавад.

Question 11

Оё мавҷудот берун аз Илми Илоҳӣ ва Лавҳи Маҳфуз сабтҳои дигаре доранд?

Accepted Answer

Бародари гиромӣ, барои саволатон ташаккур. Аллоҳ таъоло илм ва дарки шуморо афзун гардонад. Тақдири мавҷудот пеш аз офариниш ва манбаи аслие, ки дар он ҳама чиз навишта шудааст, илми азалии Худованд (Илми Илоҳӣ) ва Лавҳи Маҳфуз аст. Тибқи ақидаи Аҳли суннат, ҳама чизе, ки дар олам рух дода ва рух хоҳад дод, дар Лавҳи Маҳфуз ба таври комил сабт шудааст. Бо вуҷуди ин, дар партави Қуръон ва Суннат мебинем, ки ғайр аз Лавҳи Маҳфуз сабтҳои дигаре низ вуҷуд доранд: 1. Сабтҳои фариштагон (Кироман Котибин): Ҳамаи аъмоли неку бади инсонҳо аз ҷониби фариштагони муҳофиз дар дафтарҳои аъмол сабт мешаванд. 2. Дафтари аъмоли худи инсон: Дар рӯзи қиёмат ба ҳар кас дафтари аъмолаш дода мешавад. 3. Шоҳидии замин ва аъзои бадан: Замин ҳамаи корҳои неку бади рӯи он анҷомшударо сабт мекунад ва дар рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Ҳамчунин дасту по ва дигар аъзои бадани инсон низ шоҳидӣ медиҳанд. Тибқи мазҳаби Ҳанафӣ ва ақидаи Аҳли суннат, Илми Илоҳӣ ва Лавҳи Маҳфуз сабтҳои куллӣ (асосӣ) буда, сабтҳои фариштагон ва дафтарҳои аъмол сабтҳои ҷузъӣ (тафсилӣ) мебошанд. Бо салом ва дуо.

Question 12

Фарқи байни имон ба Аллоҳ ва имон ба бут чист?

Accepted Answer

Бародари азиз, салом алайкум. Фарқи асосӣ байни имон ба Аллоҳ ва имон ба бут, макони ибодат ва таваҷҷӯҳ аст; яъне фосилаи байни Халлоқ ва махлуқ аст. Имон ба Аллоҳ; пайвастан ба Ягона Халлоқест, ки ҳама чизро аз нестӣ ба вуҷуд овардааст, шабеҳ ва монанд надорад ва мо бо иродаи озоди худ Ӯро ибодат мекунем. Ӯ шунаво, бино ва илмаш ҳама чизро фаро гирифтааст. Инсоне, ки ба Ӯ имон дорад, дили худро танҳо ба Ӯ мепайвандад, аз Ӯ ёрӣ меҷӯяд ва ба Ӯ таслим мешавад. Дар Қуръони Карим, сураи Ихлос чунин мефармояд: "Бигӯ: "Ӯ Аллоҳест Ягона. Аллоҳ (аз ҳама) бениёз аст. (Ӯ) назоид ва зоида нашудааст. Ва ҳеҷ кас ҳамтои Ӯ нест." Аммо имон ба бут; ин аст, ки инсон ба чизҳое, ки бо дасти худ аз санг, дарахт ё металл сохтааст ва ҳеҷ қудрат ва тавоное надоранд ва на фоида ва на зарар расонида метавонанд, худоӣ нисбат диҳад. Бутҳо вуҷуди беҷон ва беихтиёр мебошанд. Дар Қуръони Карим, аз забони Ҳазрати Иброҳим, нотавонии бутҳо чунин баён шудааст: "Оё он чиро, ки худ ме تراшед, мепарастед? Дар ҳоле ки Аллоҳ шумо ва он чиро, ки месозед, офаридааст." (Сураи Софот, 95-96). Тавре ки дар асосҳои фиқҳӣ ва ақидавии мазҳаби Ҳанафӣ таъкид шудааст; худоӣ ба маънои ҳақиқӣ танҳо ба Парвардигори оламиён хос аст. Ба касе ғайр аз Ӯ худоӣ нисбат додан ё ибодат кардан (ширк), бузургтарин зулм аст, ки ақл ва фитрати инсонро халалдор мекунад. Аллоҳ Таъоло моро бар ҳақ сабот диҳад ва дилҳои моро танҳо бо шинохти Ӯ пур кунад.

Question 13

Шахсе, ки модар, падар ва фарзандони худро аз Худо ва Паёмбар бештар дӯст медорад, оё муъмин ҳисобида мешавад?

Accepted Answer

Бародари азиз, ассалому алайкум. Ҷавоби кӯтоҳи саволи шумо ин аст: Барои як мусулмон дӯст доштани Худо, Расули Ӯ ва Ислом аз модар, падар, фарзанд ва тамоми инсонҳо бештар, барои камолоти имон шарт аст. Дар ин бора Паёмбари маҳбуби мо Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудаанд: "Ҳеҷ кадоми шумо то даме ки маро аз падараш, фарзандаш ва тамоми мардум бештар дӯст надорад, имон оварда (соҳиби имони комил) намешавад." (Бухорӣ, Имон, 8; Муслим, Имон, 69-70). Тавре ки олимони мазҳаби Ҳанафӣ шарҳ додаанд, ибораи "оё муъмин ҳисобида мешавад?" дар ин ҷо ба маънои комилан аз даст додани имон нест, балки ба маънои расидан ба моҳият ва камолоти имон аст. Яъне, инсон падару модарашро дӯст медорад, ин як эҳсоси фитрӣ аст; аммо дӯст доштани Худо ва Расули Ӯро аз ҳама чиз боло гузоштан ва амрҳои илоҳиро аз ҳар гуна муҳаббати дунявӣ пеш гузоштан нишонаи имони ҳақиқӣ аст. Худои Таоло дар Қуръони Карим мефармояд: "Бигӯ: Агар падаронатон, писаронатон, бародаронатон, ҳамсаронатон, хешовандонатон, амволе, ки ба даст овардаед, тиҷорате, ки аз касод шуданаш метарсед ва манзилҳое, ки ба онҳо дилбастагӣ доред, назди шумо аз Худо ва Расули Ӯ ва ҷиҳод дар роҳи Ӯ маҳбубтар бошад, пас мунтазир бошед, то Худо амри худро биёрад. Ва Худо гурӯҳи фосиқонро ҳидоят намекунад." (Сураи Тавба, ояти 24). Худованд қалбҳои моро бо муҳаббати Худ ва муҳаббати Расули Худ пур гардонад. Агар саволи дигаре дошта бошед, бо камоли майл кӯмак мекунам.

Question 14

Фарқи рукни имон ба охират аз дигар рукнҳои имон дар чист?

Accepted Answer

Бародарони азиз, ассалому алайкум ва раҳматуллоҳ. Ҳар як рукни имон як ҷузъи комил аст ва ҳамаи онҳо аҳамияти бузург доранд. Аммо ҷанбаи барҷастатарине, ки рукни имон ба охиратро аз дигар рукнҳои имон ҷудо мекунад, ин аст, ки он ба ҳаёти дунёии инсон маъно мебахшад ва шуури масъулияти ахлоқӣ (тақво)-ро мустақиман зинда нигоҳ медорад. Мувофиқи усули мазҳаби Ҳанафӣ ва ақидаи Аҳли Суннат, дар ҳоле ки дигар рукнҳои имон (имон ба Аллоҳ, фариштагон, китобҳо, паёмбарон, қазо ва қадар) одатан тасдиқи ғайбӣ ва боварро талаб мекунанд; имон ба охират ҳамчун натиҷаи ин бовар, ба як маркази ниҳоии адолат ишора мекунад, ки дар он ҷо инсон барои кирдораш ҳисобу китоб мешавад. Дар Қуръони Карим Аллоҳ Таоло дар бисёр ҷойҳо мӯъминонро ҳамчун "касоне, ки ба Аллоҳ ва рӯзи охират имон овардаанд" дар канори ҳам зикр кардааст. Ин нишон медиҳад, ки имон ба охират инъикос ва меваи дигар рукнҳои имон дар ҳаёти амалӣ мебошад. Масалан, дар ояти 4-уми сураи Бақара ҳангоми зикри сифатҳои парҳезгорон чунин омадааст: "Ва онҳо ба охират низ яқинан имон доранд." Имон ба охират ба инсон ин шуурро медиҳад, ки ӯ дар дунё беҳуда раҳо нашудааст. Бо мужда додани он, ки ҳаққи мазлумон зоеъ намешавад ва некиҳо беҷавоб намемонанд, мувозинати рӯҳиро барқарор мекунад. Дар ҳоле ки дигар рукнҳо пояҳои имонро ташкил медиҳанд, имон ба охират шуури масъулияти ахлоқӣ ва амалиеро, ки ин бино бар он устувор аст, комил месозад. Парвардигорамон насиб гардонад, ки ҳамаи мо бо шуури сазовор ба охират омода шавем. Дар паноҳи Худо бошед.

Question 15

Асосҳои имонро мухтасар шарҳ дода метавонед?

Accepted Answer

Бародари азиз, салом алайкум. Асоси эътиқоди исломӣ ба шаш рукне асос ёфтааст, ки дил онҳоро тасдиқ ва забон иқрор мекунад. Инҳо "Рукнҳои имон" номида мешаванд. Ин рукнҳо, ки моҳияти эътиқод (имон)-ро дар мазҳаби Ҳанафӣ ташкил медиҳанд, дар "Ҳадиси Ҷибрӣ"-и машҳур, ки Ҷибриил (а.с.) аз Паёмбар (с.а.в.) пурсида буд, чунин зикр шудаанд: 1. Имон ба Аллоҳ: Имон ба вуҷуд, яктоӣ, бешарикии Аллоҳ, ки Ӯ Офаридгори ҳама чиз ва ягона Маъбуд аст. 2. Имон ба фариштагон: Қабули вуҷуди фариштагон, ки Аллоҳ онҳоро аз нур офаридааст, ирода надоранд ва танҳо амрҳои Ӯро иҷро мекунанд. 3. Имон ба китобҳо: Имон ба ҳаққонияти китобҳои осмонӣ, ки Аллоҳ барои ҳидояти башарият тавассути паёмбаронаш нозил кардааст. (Қуръони Карим охирин китоб аст ва ҳукми он то қиёмат боқӣ мемонад.) 4. Имон ба паёмбарон: Имон ба он ки ҳамаи паёмбарон аз Одам (а.с.) то Муҳаммад (с.а.в.) расулони ҳақ ва интихобкардаи Аллоҳ мебошанд. 5. Имон ба Рӯзи Қиёмат: Имон ба он ки ҳаёти дунё поён дорад, қиёмат барпо мешавад, мардум зинда карда шуда, ба ҳисоб гирифта мешаванд, ва ба вуҷуди биҳишту дӯзах. 6. Имон ба қадар ва он ки хайру шар аз Аллоҳ аст: Имон ба он ки ҳама чиз дар коинот, хайру шар, ба тақдир, илм ва иродаи Аллоҳ ба вуқӯъ меояд. Парвардигори бузурги мо дар Қуръони Карим мефармояд: "Эй касоне, ки имон овардаед! Ба Аллоҳ, ба паёмбари Ӯ, ба китобе, ки бар паёмбари Ӯ нозил кардааст ва ба китобҳое, ки пеш аз ин нозил кардааст, имон биёваред. Ва ҳар кӣ Аллоҳро, фариштагонашро, китобҳояшро, паёмбаронашро ва Рӯзи Қиёмат ро инкор кунад, албатта, дар гумроҳии дур аст." (Сураи Нисо, 136) Аллоҳ Таоло имони шумо ва таслимияти шуморо пойдор гардонад. Агар саволи дигаре дошта бошед, бо камоли майл ёрӣ хоҳам кард.

Question 16

Савол: Тавсия барои дуои истиғфор

Accepted Answer

Бародари азиз, салом, раҳмат ва баракати Аллоҳ бар шумо бод. Истиғфор нишонаи зеботарини бозгашти банда ба сӯи Парвардигори хеш аст. Дар мазҳаби ҳанафӣ ва анъанаи умумии исломӣ, истиғфор ҳам аз Қуръон ва ҳам аз Суннат намунаҳои зиёди зебо дорад. Муҳимтарин дуо барои истиғфор, дуоест, ки Расули Худо (с) онро "Сайиду-л-истиғфор" (Салотини истиғфор) номидаанд: "Бор Худоё! Ту Парвардигори мани. Ҳеҷ Худое ҷуз Ту нест. Ту маро офаридаӣ ва ман бандаи Ту ҳастам ва то ҷои тавонам бар аҳду ваъдаи Ту истодаам. Аз шарри он чӣ кардаам, ба Ту паноҳ мебарам. Неъматҳои Туро бар ман эътироф мекунам ва гуноҳи худро низ эътироф мекунам. Маро бибахшо, зеро ҷуз Ту касе гуноҳонро намебахшояд." Маъно: "Бор Худоё! Ту Парвардигори мани. Ҳеҷ Худое ҷуз Ту нест. Ту маро офаридаӣ ва ман бандаи Ту ҳастам ва то ҷои тавонам бар аҳду ваъдаи Ту истодаам. Аз шарри он чӣ кардаам, ба Ту паноҳ мебарам. Неъматҳои Туро бар ман эътироф мекунам ва гуноҳи худро низ эътироф мекунам. Маро бибахшо, зеро ҷуз Ту касе гуноҳонро намебахшояд." (Бухорӣ, Даъавот, 2; Тирмизӣ, Даъавот, 15) Дар сарчашмаҳои фиқҳи ҳанафӣ, бахусус дар асари Ибни Обидин "Радду-л-мухтор", таъкид мешавад, ки истиғфор ифодаи итоаткории банда ба Аллоҳ аст ва шартҳои қабули тавба – надомат, тарк кардан ва қатъият дар барнагардонидан ба гуноҳ (шуруту-т-тавба) муҳиманд. Ҳамчунин дар сарчашмаҳои асосӣ, монанди "ал-Ҳидоя", гуфта мешавад, ки истиғфор набояд танҳо бо забон, балки бо надомати қалбӣ анҷом дода шавад. Илова бар ин, шумо метавонед ҳамеша ин дуоҳои кӯтоҳ ва мухтасари Қуръони Каримро бихонед: 1. "Раббиғфирлӣ" (Парвардигоро, маро бибахшо.) 2. "Роббано золамно анфусано ва ин лам тағфирлано ва тарҳамно ланакунанна мина-л-хосирин." (Парвардигоро, мо ба хештан ситам кардем ва агар моро набахшоӣ ва моро раҳм накунӣ, албатта аз зиёнкорон хоҳем буд.) (Аъроф, 23) Аз ҷиҳати фиқҳӣ, байни мазҳабҳо дар бораи муҳтавои истиғфор ихтилофе вуҷуд надорад; ҳамаи мазҳабҳо истиғфорро бо надомати қалбӣ асос мегиранд. Дар мазҳаби шофеъӣ низ истиғфор бо ин лафзҳо ҳамчун фазилати бузург эътироф шудааст. Аллоҳ тавбаҳои шуморо қабул кунад ва дили шуморо бо оромӣ пур намояд.

Question 17

Дар ибораи «Ва дар киштиҳое, ки дар баҳр барои мардум манфиат мерасонанд ва дар паҳн кардани ҳар гуна ҷонварон дар рӯи замин» чӣ далелҳое ҳастанд?

Accepted Answer

Ва алайкум ассалом ва раҳматуллоҳ, бародари азиз. Иборате, ки шумо зикр кардед, дар сураи Бақара, ояти 164-и Қуръони Карим омадааст. Худованди Мутаол дар ин оят баён мекунад, ки низоми бузурги коинот ва тавозуни он пур аз далелҳои равшанест, ки ягонагӣ ва тавоноии Ӯро нишон медиҳанд. Далелҳо ва ҳикматҳои илоҳӣ дар масоили зикршуда дар ин ояти карима чунин аст: Аввалан, киштиҳое, ки дар баҳр барои мардум манфиат мерасонанд. Ин киштии азими оҳанин, ки бояд обро ба дохили худ гирифта ғарқ шавад, дар рӯи об шино мекунад ва мардум ва борҳоро ба масофаҳои дур мебарад, ин як қонуни бузурги илоҳист. Худованди Мутаол обро дар ҳолате офаридааст, ки киштиҳо тавонанд онро бардоранд ва бодҳо ва қонунҳои физикиро барои ин нақлиёт мувофиқ гардонидааст. Ин далели равшани итоаткунии инсон ба баҳр бо неъмати ақл ва атои Худованди Мутаол аст. Сониян, паҳн кардани ҳар гуна ҷонварон дар рӯи замин. Ҳазорон намуди ҳайвонот, ки дар чор гӯшаи ҷаҳон паҳн шудаанд; бо шаклҳо, рангҳо, забонҳо (овозҳо) ва усулҳои таъмини ризқу рӯзии худ тааҷҷубовар мебошанд. Офарида шудани ҳар як ҷонвар мувофиқи табиат ва хидмати инсон, таъмини пурраи ризқу рӯзии онҳо, ин бузургтарин қонуни вуҷуди як Офаридгори доно, соҳиби ирода ва тавоно аст. Тавре ки дар усули мазҳаби ҳанафӣ ва ақидаи аҳли суннат қабул шудааст, ин низоми коинот он қадар комил аст, ки ба тасодуф вогузор кардан мумкин нест. Тавре ки дар охири оят гуфта шудааст, ҳамаи инҳо барои «мардуми соҳибақл далелҳое бар вуҷуд ва ягонагии Аллоҳ» доранд. Худованд моро аз бандагоне қарор диҳад, ки ин ҳикматҳои коинотро дарк карда ва ба неъматҳо шукргузорӣ мекунанд. Бо салом ва дуо.

Question 18

Нақши китобҳо дар механизми тафаккур ва эътиқод чӣ гуна аст?

Accepted Answer

Бародари азизам, Дар суннати тафаккури исломӣ ва бахусус дар равиши мазҳаби Ҳанафӣ, ки ақл ва нақлро бо ҳам омезиш медиҳад, китобҳо пояи асосии механизми тафаккур ва эътиқод мебошанд. Нақши китобҳоро дар ин раванд метавон дар се банди зерин хулоса кард: 1. Манбаи дониш ва ҳифзи он: Аввалин амри Ислом бо хитоби «Бихон!» (Алақ, 1) оғоз мешавад. Китобҳо боэътимодтарин хотирае ҳастанд, ки каломи Аллоҳ ва суннати Паёмбари Акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро аз насл ба насл интиқол медиҳанд. Эътиқоди солим (имон) танҳо бо дониши дуруст бунёд мешавад. Китобҳо ақлро аз хурофот пок карда, эътиқод ва имонро дар заминаи устувор қарор медиҳанд. 2. Тафаккур ва ақлронӣ: Асосгузори мазҳаби Ҳанафӣ, Имоми Аъзам Абӯҳанифа, ақлро ҳамчун василае барои дарки ваҳй дидааст. Китобҳо ба инсон маводи тафаккур (андешаи амиқ)-ро пешниҳод мекунанд. Дар Қуръони Карим бо ояти «Оё касоне, ки медонанд ва касоне, ки намедонанд, баробаранд?» (Зумар, 9) таъкид шудааст, ки дониши тавассути мутолиа ва омӯзиш бадастомада инсонро ба ҳақиқат мерасонад. 3. Истиқомат ва раҳоӣ аз тақлид: Китобҳо инсонро аз тақлиди кӯр-кӯрона наҷот дода, ба «имони таҳқиқӣ», яъне имони устувори бар далелҳо асосёфта мерасонанд. Паёмбари Акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармудаанд: «Талаби илм бар ҳар мусалмон фарз аст» (Ибни Моҷа, Муқаддима, 17) ва бо ин ишора кардаанд, ки ҷаҳони тафаккури мо бояд бо мутолиа ва омӯзиши доимӣ зинда нигоҳ дошта шавад. Хулоса, китобҳо арзишмандтарин василаҳое ҳастанд, ки ақлро тарбия мекунанд, қалбро нуронӣ месозанд ва бандаро бо Парвардигораш дуруст мешиносонанд. Ҷаҳони тафаккури мо бо китоб шакл мегирад ва имони мо бар ин тафаккури устувор бино мешавад. Бо салом ва дуо.

Question 19

Оё ин сухан, ки "Донистани далелҳои ҳақиқатҳои имон воҷиб аст, тарк кардани он ҳаром аст", ҳадис аст?

Accepted Answer

Бародари азиз, ин иборае, ки шумо пурсидед, яъне "Донистани далелҳои ҳақиқатҳои имон воҷиб аст, тарк кардани он ҳаром аст", ба ҳеҷ ваҷҳ ҳадиси шариф нест. Баъзе аз олимони калом (аҳли суннат) бар зарурати он таъкид кардаанд, ки шахс имони худро аз тақлид берун оварда, онро ба илму далел асос диҳад. Аммо ин ибора сухани Паёмбари мо (с.а.в.) набуда, балки ифодакунандаи андеша ё баҳсҳои баъзе аз олимони исломӣ (каломӣ) дар давраҳои баъдӣ мебошад. Дар Ислом асос ин аст, ки дар дил тасдиқ ва бо забон иқрор шавад. Худованди Мутаъол дар Қуръони Карим мефармояд: "Аъробӣ гуфтанд: "Имон овардем". Бигӯ: "Шумо имон наовардаед, балки бигӯед: "Ислом овардем", зеро имон ҳанӯз ба дилҳои шумо ворид нашудааст" (Ҳуҷурот, 14). Паёмбари гиромии мо (с.а.в.) дар ривояти машҳури ҳадиси Ҷибриил, имонро ба Худо, фариштагон, китобҳо, паёмбарон, рӯзи қиёмат ва қадар хулоса кардаанд ва донистани далелҳои мураккаби фалсафиро шарти имон қарор надодаанд. Хулоса; ин сухан ҳадис нест. Тасдиқи қалбии асли имон барои ҳар мусалмон фарз аст, аммо донистани далелҳои фалсафӣ ва каломӣ ба тафсил барои ҳама фарз ё воҷиб гардонида нашудааст. Худованди муттаъол беҳтар медонад. Бо салому дуо.

Question 20

Агар Аллоҳ аз замон ва макон пок бошад, пас гуфтани "Ӯ бар Арш истило ёфт" (бар Арш нишаст) ин зиддият нест?

Accepted Answer

Бародари азиз, саволи шумо саволҳои зиёдеро дар зеҳнҳо ба вуҷуд меорад, аммо ҷавоби он дар асоси ҳидояти Қуръон ва Суннат ва бо имони Аҳли Суннат ба таври равшан ҳал мешавад. Ин мавзӯи муҳим аст. Нуқтаи назари олимони Аҳли Суннат, ки мазҳаби Ҳанафӣ низ ба онҳо дохил мешавад, дар ин масъала чунин аст: Пеш аз ҳама, тавре ки шумо гуфтед, Аллоҳ Таъоло аз замон ва макон пок аст; Ӯ ба ҳеҷ ҳудуди маконӣ намедарояд ва дар ҳеҷ ҷо ҷой намегирад. Зеро Ӯст, ки макон ва замонро офаридааст. Ибораҳое, ки дар Қуръони Карим чун "Ӯ бар Арш истило ёфт" (бар Арш нишаст/истило ёфт) омадаанд (масалан, сураи Аъроф, ояти 54), бар асоси қоидаҳои забони арабӣ, ки Қуръон ба он нозил шудааст, ва санъати маҷоз асос ёфтаанд. Дар ақидаи Аҳли Суннат, оятҳои муташобиҳот (оятҳои дорои маъноҳои гуногун) бо ду усули асосӣ баррасӣ мешаванд: 1. Усули Тафвиз (Супурдан): Воқеияти ибораро (чигунагии онро) ба Аллоҳ вогузор кардан. Мегӯем: "Мо ба ин оят имон дорем ва он маъное дорад, ки ба ҷалоли Аллоҳ муносиб аст, аммо набояд онро ба шабоҳат ба офаридаҳо (ташбеҳ) фаҳмид". Зеро дар сураи Шӯро, ояти 11, ошкоро гуфта шудааст: "Ӯ монанде надорад. Ва Ӯ шунаво ва биност." 2. Усули Таъвил (Таъбир кардан): Тавре ки имоми бузурги мазҳаби Ҳанафӣ, Имом Аъзам Абуҳанифа ва олимони Мотуридий баргузидаанд, муроҷиат ба маъноҳои маҷозии калима дар забони арабӣ. Тибқи ин, "истило" ба маънои ҷойгир шудан ё нишастан дар макон нест; балки маънои онро дорад, ки Аллоҳ Арш ва тамоми коинотро таҳти ҳукм ва қудрати худ, бидуни нишон додани ягон заъф, нигоҳ медорад ва идора мекунад. Хулоса, истилои Аллоҳ ба Арш ҳеҷ гоҳ ҷойгиршавии ҷисмонӣ ё ишғоли макон нест. Ин ибора маҷозест барои ифодаи илоҳият, бузургӣ ва ҳукмронии мутлақи Ӯ бар коинот. Сабаби ба назар расидани зиддият дар зеҳн ин аст, ки зеҳни инсон ба фикр кардан бо хусусиятҳои офаридашуда (бо замон ва макон) одат кардааст. Ҳол он ки Офаридгорро бо ҳеҷ яке аз сифатҳои офаридаҳояш сифат кардан мумкин нест. Аллоҳ зеҳнҳо ва қалбҳои моро бар ҳақ устувор гардонад.

Question 21

Оё касе, ки аз дин мебарояд, ҳаққи зиндагӣ надорад?

Accepted Answer

Бародари азиз, дар дини Ислом дахлнопазирии ҳаёти инсон як асоси бунёдӣ аст. Тавре ки дар Қуръони Карим дар ояти 32-юми сураи Моида ба таври возеҳ зикр шудааст: «Ҳар кас касеро бикушад, бе он ки касеро кушта бошад ё дар замин фасод карда бошад, чунон аст, ки гӯё ҳамаи мардумро кушта бошад.» Дар Ислом масъалаи аз дин баромадан (иртидод) дар китобҳои фиқҳ дар заминаи интихоби динии шахс ва иртиботи он бо тартиботи ҷамъиятӣ баррасӣ шудааст. Ба гуфтаи Имом Абӯҳанифа, муассиси мазҳаби ҳанафӣ, занони муртад (касоне, ки аз дин баромадаанд) ҳаргиз қатл карда намешаванд; онҳо зиндонӣ шуда ва ба бозгашт ба Ислом даъват мешаванд. Дар мавриди мардони муртад бошад, ин ҳукм на аз рӯи беэътиқодии фардӣ, балки бо ҷиноятҳои сиёсӣ ва низомӣ ба монанди исён алайҳи тартиботи ҷамъиятии он замон, хиёнат ба ватан ва ҳолати ҷанг (вайрон кардани сулҳи ҷамъиятӣ тавассути фитна) иртибот дорад. Дар фиқҳи ҳанафӣ ба марди муртад барои тавба кардан муҳлат дода мешавад. Агар тавба накунад, дар давраи классикӣ, азбаски ин ҳолат бо ҷиноятҳое чун хиёнат ба ватан ва ҳамкорӣ бо душман баробар дониста мешуд, аз ҷониби мақомоти давлатӣ метавонист ҷазо дода шавад. Аммо бо дарназардошти ҳуқуқи байналмилалии имрӯза, равобити байнидавлатӣ ва низоми давлатдории муосир, аксари уламои Ислом таъкид мекунанд, ки ин масъала ба шароити сиёсӣ ва ҷомеашиносии он замон марбут аст. Хулоса, дар Ислом гирифтани ҷони як инсони бегуноҳ ба таври ноҳақ ҳаргиз ҷоиз нест. Ҷазо додани шахсе, ки аз дин баргаштааст, на аз рӯи озодии эътиқоди фардӣ, балки як амали ҳуқуқӣ ва даврагиест, ки ба ҳифзи амнияти ҷамъиятӣ ва якпорчагии сиёсии ҷомеаи исломӣ нигаронида шудааст. Худо беҳтар медонад.

Question 22

Имон ба Худо чӣ гуна бояд бошад?

Accepted Answer

Бародари азизам, имон ба Худо; ба вуҷуд, ягонагӣ, сифот ва номҳои Ӯ бидуни ҳеҷ шакку шубҳа бо қалб имон овардан ва онро бо амал тасдиқ кардан аст. Тибқи ақидаи Аҳли Суннат, ки мазҳаби Ҳанафӣ низ онро асос гирифтааст, принсипҳои асосии имон ба Худо инҳоянд: 1. Тавҳид (Ягонагӣ): Бовар кардан ба он ки Худо дар зоти худ, сифот ва феълҳояш ягона аст ва ба ҷуз Ӯ илоҳе нест. Дар Қуръони Карим чунин омадааст: "Бигӯ: Ӯ Аллоҳ ягона аст. Аллоҳ бениёз аст (ҳама чиз ба Ӯ ниёз дорад, Ӯ ба ҳеҷ чиз ниёз надорад). На зодааст ва на зода шудааст. Ва ҳеҷ кас ҳамтои Ӯ нест." (Сураи Ихлос, 1-4). 2. Бовар ба сифоти комил: Бовар кардан ба он ки Худо дорои сифоти абадӣ ва азалӣ ба монанди ҳаёт, илм, самъ (шунидан), басар (дидан), ирода, қудрат ва калом аст, ки ба зоти Ӯ лоиқанд ва Ӯ аз ҳама гуна нуқсонҳо пок (дур) аст. 3. Тасдиқ ва таслим: Ин имоне, ки бо қалб тасдиқ шудааст, бояд бо иқрор ба забон мустаҳкам гардад ва банда бояд ба амрҳои Худо таслим шавад. Ҳазрати Муҳаммад (с.а.в.) дар ривояте, ки бо номи ҳадиси Ҷабраил маъруф аст, имонро чунин таъриф кардаанд: "Имон; ба Худо, фариштагони Ӯ, китобҳои Ӯ, паёмбарони Ӯ, рӯзи охират ва ба қадар; ба он ки хайру шар аз ҷониби Худост, имон овардан аст." (Муслим, Имон, 1). Имон ба Худо; дар байни тарс ва умед, бо шуури ибодат гӯё Ӯро мебинӣ ва бо паноҳ бурдан ба раҳмати Ӯ зиндагӣ кардан аст. Парвардигорам имони моро доимӣ ва комил гардонад.

Question 23

Далел овардан барои ҳақиқатҳои имонӣ хато аст?

Accepted Answer

Бародари азиз, ассалому алайкум. Далел овардан барои ҳақиқатҳои имонӣ, яъне бо далелҳои ақлӣ ва нақлӣ баён кардани масъалаҳои динӣ ҳаргиз хато нест; баръакс, ин як роҳест, ки аз ҷониби Қуръони Карим ва Суннат ташвиқ шудааст. Аллоҳи Мутаол дар Қуръон одамонро даъват кардааст, ки дар бораи далелҳои олами кайҳон андеша кунанд ва фармудааст: «Бешубҳа, дар офариниши осмонҳо ва замин ва омадурафти шабу рӯз барои خردمندان (соҳибони ақл) далелҳое ҳаст.» (Оли Имрон, 190) Паёмбари Акрам (с.а.в.) низ дар фаъолияти таблиғотӣ ҳам оятҳоро пешниҳод кардаанд ва ҳам бо далелҳои ақлӣ ҳақиқатро баён намудаанд. Бунёдгузори мазҳаби Ҳанафӣ, Имоми Аъзам Абу Ҳанифа низ далелҳои ақлӣ ва мантиқиро дар ҳимояи усули имон (дар илми калом) ба таври муассир истифода кардааст. Хулоса; далел овардан барои ҳақиқатҳои имонӣ, қаноат додани қалбҳо, рафъ кардани шубҳаҳо ва бо зеботарин тарз ҳимоя кардани Ислом роҳи ҳам дуруст ва ҳам зарур аст. Муҳим он аст, ки ҳангоми овардани ин далелҳо бо ният содиқона ва бо услуби мувофиқ ба одоб рафтор карда шавад. Аллоҳи Таоло илму фаҳмиши моро афзун гардонад.

Question 24

Оллоҳ ягона ва танҳо будан аз дилгирӣ азоб мекашад?

Accepted Answer

Бародари азиз, ташаккур барои саволи зебои шумо. Худованди Мутаол аз ҳар гуна шабоҳат ба махлуқот дар сифоту моҳияти худ комилан пок аст (дур аст). Ҳолатҳое чун дилгирӣ, хастагӣ, эҳсоси танҳоӣ ё ғамгинӣ; хусусиятҳои инсонӣ ва офаридашуда ҳастанд, ки нотавонӣ, камбудӣ ва тағйирро дар бар мегиранд. Худованди Мутаол аз ҳар гуна камбудӣ дур ва комил аст. Дар Қуръони Карим оятҳое ҳастанд, ки эълом мекунанд, ки Ӯ ба ҳеҷ чиз ниёз надорад. Дар сураи Ихлос чунин омадааст: "Бигӯ: Ў (Худованди) ягона аст. Худои Самад (аз Ў ҳама чиз ниёз доранд ва Ў ба ҳеҷ чиз ниёз надорад). Ў назоид ва зоида нашудааст. Ва ҳеҷ кас ҳамтои Ў нест." (Сураи Ихлос, 1-4) Ҳамчунин, чунон ки дар Оятул-Курсӣ омадааст: "Ўро на хоби сабук ва на хоби гарон мегирад." (Сураи Бақара, 255). Мушкилоти рӯҳӣ ё ҷисмонии офаридашудагон ҳаргиз ба шаъни Ў муносиб нест. Ў пеш аз офаридани олам ва он чи дар он аст, бо зоти худ қоим буд, яъне барои вуҷуд доштан ба ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас ниёз надошт. Офаридани олам на аз танҳоӣ ва на аз дилгирӣ, балки аз иродаи Ў барои зоҳир кардани илми бепоён, қудрати худ ва номҳои зебои худ (Асмо-ул Ҳусно) аст. Тибқи ақидаи Матуридие, ки асосҳои имони мазҳаби ҳанафиро муайян мекунад, зоту сифоти Худованди Мутаол абадӣ ҳастанд; дар Ў ҳеҷ ҳиссиёти навпайдо ё тағйироте ба вуҷуд намеояд. Хулоса; дилгирии Худованди Мутаол ҳаргиз имконпазир нест. Ў Яздони Поке аст, ки ба ҳеҷ чиз ниёз надорад ва ҳама чиз ба Ў ниёз дорад.

Question 25

Барои касоне, ки аз навиштаҳои зидди исломӣ таъсир мегиранд, чӣ гуна равишро бояд пеш гирем?

Accepted Answer

Бародари азиз, барои касоне, ки аз навиштаҳои зидди исломӣ таъсир гирифта, зеҳнашон ошуфта ё шаккок шудаанд, роҳи дуруст ин аст, ки бо роҳнамоии Қуръони Карим, бо ҳикмат, шафқат ва илм амал кунем. Бо риояи тавозуни байни ақл ва нақл, ки асоси мазҳаби ҳанафӣ мебошад, бояд қадамҳои зеринро риоя кунед: 1. Бо ҳикмат ва насиҳати некӯ муносибат кунед: Парвардигори мо дар Қуръони Карим мефармояд: "Ба роҳи Парвардигорат бо ҳикмат ва насиҳати некӯ даъват кун ва бо онон ба беҳтарин тарз баҳс намо." (Сураи Наҳл, ояти 125). Ба ҷои баҳсу мунозира ё ҳукм кардан ба шахс, кӯшиш кунед, ки шубҳаҳои ӯро дарк намуда, бо забони нарм сухан гӯед. Зардӣ ва сахтгирӣ шахсро аз ҳақиқат дуртар мекунад. 2. Амиқии илмӣ ва маълумоти дуруст: Шакҳо аксар вақт аз норасоии иттилоот ё тафсирҳои нодуруст сарчашма мегиранд. Ба ин афрод асарҳои уламои эътибордорро, ки сарчашмаҳои асосии ислом ва заминаи масъалаҳоро медонанд, тавсия диҳед. Анъанаи ҳанафӣ-мотуридий ақлро ҳамчун воситае барои дарки ваҳй медонад. Аз ин рӯ, пешниҳоди тавзеҳотҳои мантиқӣ ва қонеъкунанда муҳим аст. 3. Бо забони ҳол намуна бошед: Ислом на танҳо бо сухан, балки бо амал низ таблиғ мешавад. Паёмбари гиромӣ (с.а.в.) фармудаанд: "Осон кунед, душвор насозед; хушхабар диҳед, нафратӣ насозед" (Бухорӣ, Илм, 11). Ахлоқи ҳамида, росткорӣ ва меҳрубонии шумо далелҳои аз навиштаҳои манфии хондаашон хеле таъсирбахштаранд. 4. Сабр ва дуо: Ҳидоят танҳо аз ҷониби Аллоҳ аст. Ба ҷои интизори қонеъ шудани фаврии шахс, бо сабр дар канори ӯ бошед ва барои ҳидояти ӯ аз таҳти дил дуо кунед. Зеро танҳо Аллоҳ қалбҳоро гардонанда аст. Хулоса, нишон додани мавқеи фарогиранда, на истиснокунанда; илмӣ, на ҷоҳилона; ботамкин, на хашмгин, роҳи дурусттарин аст. Аллоҳ ёратон бод.

Question 26

Оё таҳқиқ кардани шубҳаҳои марбут ба эътиқод барои як шахс шарт аст?

Accepted Answer

Бародарони азиз, эҳсос кардани васваса ё шубҳа дар имон гоҳ-гоҳ нишонаи зинда будани қалб ва талош барои ҳифзи эътиқод аст. Саҳобагони гиромӣ низ баъзан чунин андешаҳоро аз сар гузаронида, ба Паёмбари Худо (с.а.в.) муроҷиат мекарданд. Тибқи равиши фиқҳӣ ва каломии мазҳаби Ҳанафӣ, таваққуф кардан ва андешидан дар бораи чунин васвасаҳо ва шубҳаҳое, ки берун аз иродаи шахс ба қалб ворид мешаванд, шарт нест. Ҳатто машғул шудан бо онҳо оромии инсонро халалдор мекунад. Паёмбар (с.а.в.) ба касоне, ки ин ҳолатро аз сар мегузаронанд, чунин маслиҳат додаанд: "Шайтон ба назди яке аз шумо меояд ва мегӯяд: 'Ин чизро кӣ офарид, он чизро кӣ офарид?' ва дар ниҳоят мегӯяд: 'Парвардигори туро кӣ офарид?' Ҳар кас ба ин ҳолат дучор шавад, фавран ба Худо паноҳ барад ва (ин андешаро) хотима диҳад." (Бухорӣ, Бад-ул-халқ 11; Муслим, Имон 212). Аммо ин ҳолат ба ду қисм ҷудо мешавад: 1. Васвасаҳои ғайриихтиёрӣ: Инҳо ба имон зарар намерасонанд ва таҳқиқи онҳо шарт нест. Баръакс, аҳамият надодан ба онҳо аз камолоти имон аст. 2. Шубҳаҳои амиқ, ки аз норасоии дониш ё хоҳишҳои инкорӣ сарчашма мегиранд: Агар дар қалби инсон шубҳаи ҷиддие пайдо шавад, ки эътиқодашро заиф кунад, омӯхтани илм ва таҳқиқ кардан то рафъи он фарз аст. Зеро имон бо дониши саҳеҳ мустаҳкам мешавад. Хулоса; ба васвасаҳои ғайриихтиёрӣ аҳамият надодан ва бо онҳо машғул нашудан лозим аст. Аммо шубҳаҳое, ки эътиқоди инсонро ба ларза меоранд, бояд дар доираи меъёрҳои Аҳли Суннат бо машварат бо аҳли илм ва мутолиа рафъ карда шаванд. Худованд қалб ва зеҳни ҳамаи моро дар роҳи рост қарор диҳад.

Question 27

Нишон додани мӯъҷиза аз ҷониби баъзе пайрави динҳои ботил чӣ гуна шарҳ дода мешавад?

Accepted Answer

Бародарони гиромӣ, мувофиқи ақидаи исломӣ, Аллоҳ Таоло ба паёмбаронаш мӯъҷизаҳо ато кардааст, то ҳаққонияти онҳоро исбот кунад. Аммо баъзе ҳолатҳои ғайриоддӣ, ки аз ҷониби ғайримусалмонон, ҷодугарон ё пайрави динҳои ботил дида мешаванд, мӯъҷиза нестанд, балки ҳолатҳое мебошанд, ки бо номҳои дигар ёдовар мешаванд. Мувофиқи ақидаҳои Матуриди мазҳаби Ҳанафӣ, ин ҳолатҳо чунин шарҳ дода мешаванд: 1. Истидроҷ: Ин ҳолатҳои ғайриоддӣ мебошанд, ки дар дасти фосиқон, гунаҳкорон ё кофирон ба вуқӯъ мепайванданд, то Аллоҳ онҳоро тадриҷан ба азоб наздик кунад (дар куфр ва исёни онҳо афзоиш диҳад). Ин ҳолат нишон медиҳад, ки онҳо дар роҳи ҳақ нестанд, балки баръакс, дар гумроҳӣ амиқтар мешаванд. Дар Қуръони Карим, сураи Аъроф, ояти 182 чунин омадааст: "Ва аммо касоне, ки оёти моро дурӯғ мешуморанд, мо онҳоро тадриҷан аз ҷое, ки намедонанд, ба азоб гирифтор хоҳем кард (истидроҷ)." 2. Ҷоду ва фиреб: Инҳо фиребҳое ҳастанд, ки ҳиссиёти одамонро гумроҳ мекунанд ва бо суръати даст ё бо ёрии ҷинҳо ва шайтонҳо анҷом дода мешаванд. Мисли он чизе, ки дар ҳодисаи байни Ҳазрати Мӯсо ва ҷодугарони Фиръавн рӯй дод, ки ресмонҳо ва асоҳои онҳо ба монанди морҳо ба назар мерасиданд, инҳо мӯъҷизаҳои физикӣ нестанд, балки ҷоду ва хаёл мебошанд. 3. Ҳолати ҷодугарон ва фиребгарон: Ҳазрати Паёмбар (с.а.в.) хабар додаанд, ки шахсоне, ки фитна меангезанд, монанди Даҷҷол, низ баъзе ҳолатҳои ғайриоддӣ нишон хоҳанд дод, аммо гуфтаанд, ки онҳо мӯъминонро гумроҳ карда наметавонанд. Хулоса; мӯъҷизаҳое, ки паёмбарон нишон медиҳанд, ба сӯи имон даъват мекунанд ва дорои хусусияти даъват мебошанд. Ҳолатҳои ғайриоддии аҳли ботил аз навъи истидроҷ ё ҷоду буда, мақсад аз онҳо пайвастани дилҳо ба ботил, на ба ҳақ аст. Вазифаи мусалмон ин аст, ки ба ҷои ҳолатҳои ғайриоддӣ, мувофиқат ба Қуръон ва Суннатро ҳамчун меъёр қабул кунад. Аллоҳ донотар аст.

Question 28

Фарзанде, ки дар оилаи мусалмон таваллуд шудааст, вақте ки масъулияти динӣ (таклиф) барои ӯ оғоз мешавад, агар бигӯяд: "Ман мусалмон нестам", оё ҷазои риддат мегирад ё ҳолати шахс дар замони оғози масъулият ба назар гирифта мешавад?

Accepted Answer

Фарзанди азизам, масъалаи матраҳкардаи шумо дар ҳуқуқи исломӣ (фиқҳ) дар зери мавзӯъҳои "оғози таклиф" ва "риддат" баррасӣ шудааст. Тибқи ҳукмҳои фиқҳии мазҳаби ҳанафӣ; масъулияти динии фарзанд (таклиф) бо синни балоғат (булӯғ) оғоз мешавад. Аммо барои он ки шахс "муртад" (касе, ки аз дин рӯй гардондааст) ҳисобида шавад, шарт аст, ки пеш аз ҳама бо иродаи худ ва бо шуур Исломро қабул карда, имони худро ҳамчун эътиқод пазируфта бошад. Фарзанде, ки дар оилаи мусалмон таваллуд шудааст, аз рӯи таваллуд бар асоси фитрати исломӣ ва ҳукман мусалмон пазируфта мешавад. Дар мавриди радди ошкорои Ислом аз ҷониби ҷавоне, ки ба синни балоғат расидааст, дар ин замон, муносибати олимони ҳанафӣ чунин аст: Агар шахс аз лаҳзаи расидан ба синни балоғат, имони Исломро бо қалб, бо дониш, бо дарк ва бо иродаи озоди худ тасдиқ накарда бошад, танҳо бо мақоми аз оила гирифташуда "воқеан" имондор ҳисобида намешавад. Бинобар ин, ҷавоне, ки дар ҳамон лаҳзаи аввали оғози масъулият (дар лаҳзаи булӯғ ё дар давраи аввали шуури баъд аз он) Исломро рад мекунад, дар истилоҳоти фиқҳӣ ба маънои комили "муртад" ҳукм намегирад ва бо ҷазои муртад дар аҳкоми дунёвӣ ҷазо дода намешавад. Зеро риддат ин аст, ки имони мавҷуд ва бо шуур пазируфташударо бо иродаи худ тарк кардан аст. Инкори ҷавоне, ки ҳанӯз имонро бо шуур бар худ напняшидааст, ҳамчун як навъ саргардонӣ ё раддияе, ки аз нотавонӣ дар дарки ҳақиқат бармеояд, арзёбӣ мешавад. Ба ҷои ҷазо додани ҷавон дар ин ҳолат, бо ҳикмат муносибат карда мешавад, шубҳаҳояш бартараф карда мешаванд, зебоиҳои Ислом ба ӯ фаҳмонида мешаванд ва кӯшиш карда мешавад, ки ӯро ба Ислом тавассути гармӣ ва муҳаббат наздик кунанд. Ҳамон тавре ки Паёмбари Акрам (с.а.в.) дар як ҳадиси шариф мефармоянд: "Қалам аз се нафар бардошта шудааст: аз хобида то бедор шуданаш, аз девона то шифо ёфтанаш ва аз кӯдак то ба синни балоғат расиданаш." (Абу Довуд, Худуд, 17). Хулоса; ҳолати зеҳнӣ ва қалбии шахс дар лаҳзаи аввали оғози масъулият ба назар гирифта мешавад. Суханони чунин ҷавон, ки ҳанӯз имонро бо шуур пазируфтааст, ҷазои риддат талаб намекунад; балки роҳнамоии бошафқат ва илмиро тақозо мекунад. Худованди мутъол беҳтар медонад.

Question 29

Агар имони мо бо ақли мо зид бошад, чӣ кор кунем?

Accepted Answer

Бародарони гиромӣ, пеш аз ҳама бояд донем, ки дини ислом ба шахси соҳибақл муроҷиат мекунад ва ақлро баланд мебардорад. Худованди бузург дар Қуръони Карим борҳо "Оё ақл намекунед?", "Оё ақлҳои худро истифода намебаред?" (Бақара, 44; Оли Имрон, 65) гӯён, ба аҳамияти ақл ишора мекунад. Имоми Аъзам Абу Ҳанифа, ки асосгузори мазҳаби ҳанафӣ мебошад, дар усули худ ба ақл ва раъй (фикр) арзиши зиёд додааст. Аз ин рӯ, имони саҳеҳи динӣ ва ақли солим ҳеҷ гоҳ бо ҳам зид намешаванд. Агар дар зеҳни мо вазъияте ба миён ояд, ки ба назар зид ё мухолиф мерасад, сабаби асосии он яке аз инҳост: 1. Ё мо масъала ё далелро нодуруст фаҳмидаем. 2. Ё ақли инсонии мо маҳдуд аст ва наметавонад ҳама ҷузъиёти олам ва ҳикмати илоҳиро дар бар гирад. Вақте ки мо бо чунин вазъият рӯ ба рӯ мешавем, роҳи пешгирифтаи мо чунин аст: Пеш аз ҳама, бе шакку тардид, бояд қабул кунем, ки маҳдудияти дарки ақли мо анҷом дорад. Ҳазрати Алӣ (р.а.) гуфтааст: "Агар дин танҳо ақл мебуд, пас бояд ба ҷои болои мӯза, зери онро масҳ мекарданд". Ин маънои онро дорад, ки дар баъзе аз аҳкоми динӣ метавонанд масоиле бошанд, ки мо ҳикмати онҳоро фавран дарк карда наметавонем. Дуюм, мо бояд аҳкоми қатъии Қуръон ва Суннатро (насс) марказ қарор дода, филтрҳои фикри худро аз нав баррасӣ кунем. Ҳаргиз ваҳйро қурбони мантиқи маҳдуди худ накунем; балки мантиқи худро дар нури ваҳй тарбия диҳем. Хулоса; вақте ки мо гумон мекунем, ки имони мо бо мантиқи мо зид аст, мушкил на дар ақл, балки дар тафсири ноқис ва нодурусти мо аз он ақл ё матн аст. Мӯъмин бо таслимият "Шунидем ва итоат кардем" (Бақара, 285) амал мекунад ва бо гузашти вақт ҳикмати илоҳиро беҳтар дарк мекунад. Худованд имони шумо ва зеҳни шуморо ҳамеша бар ҳақ устувор гардонад.

Question 30

Оё ҳадиси "Имон бе амал ё амал бе имон бефоида аст" саҳеҳ аст?

Accepted Answer

Алайкумуссалом ва раҳматуллоҳ, бародари азиз. Ин саволи муҳими шумо ба яке аз масоили асосии ақидаи исломӣ дахл дорад. Пеш аз ҳама, мехостам баён кунам, ки ҳадиси мустақили машҳур бо лафзи "Имон бе амал, амал бе имон бефоида аст" вуҷуд надорад. Аммо ин ибора аз ҷиҳати маъно ба рӯҳи умумии Қуръони Карим ва Суннат мувофиқ аст. Дар Қуръони Карим, имон ва амал аксар вақт дар паҳлӯи ҳам зикр шудаанд ва ба зарурати ҳар ду барои наҷот ишора шудааст. Масалан, Худованди Мутаъол дар сураи Аср мефармояд: "Магар онҳое, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста анҷом додаанд, ва якдигарро ба ҳақ тавсия додаанд ва якдигарро ба сабр тавсия додаанд. Онҳо зиёнкоранд." (Сураи Аср, 2-3) Назари мазҳаби шумо, мазҳаби ҳанафӣ (ақидаи аҳли суннат) дар ин масъала чунин аст: Имон тасдиқи дил ва иқрори забон аст. Амал ( ибодатҳо ва корҳои нек) қисми имон нест, балки меваи он ва камоли он аст. Бинобар ин: 1. Амал накардан (гуноҳ кардан ё ибодатҳоро тарк кардан) то замоне ки имон дар дил тасдиқ шудааст, имонро аз байн намебарад; аммо он имонро заиф мекунад ва бемева месозад. Яъне, шахс бо анҷом додани гуноҳи кабира кофир намешавад, балки "мӯъмини гунаҳкор" мешавад. 2. Макбулу мақбул будани амалҳо назди Аллоҳ танҳо бо имони саҳеҳ мумкин аст. Амалҳои неке, ки бе имон анҷом дода шудаанд, аз ҷиҳати "савоб" дар охират ҷавоб надоранд. Хулосаи калом; имон ва амал аз ҳам ҷудоянд, аммо яке бе дигарӣ ноқис мемонад. Агар имон дарахт бошад, амал меваи он аст. Дарахти бемева хушк намешавад, аммо фоидаи интизоршавандаро ба соҳибаш намерасонад. Аллоҳ таъоло имони моро бо амалҳои шоиста ороста гардонад ва моро...