Мусулмон кист?

Бародари азизам, Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳ. Мусулмон аз лиҳози луғавӣ ба маънои касест, ки ба Худо ва дини Ислом таслим шудааст. Дар истилоҳ бошад, касест, ки асосҳои эътиқодии Исломро бо қалб тасдиқ карда, бо забон иқрор намуда ва ба аҳкоми он гардан ниҳодааст. Тибқи мазҳаби Ҳанафӣ, барои мусулмон шумурдани як шахс ва сазовор шудан ба ин унвон, шартҳои асосии зерин кофианд: 1. Гуфтани Калимаи Шаҳодат: Бо гуфтани "Ашҳаду ал-ла илоҳа иллаллоҳ ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳу" ягонагии Худо ва бандаву фиристодаи Ӯ будани ҳазрати Муҳаммад (с.а.в.)-ро қабул кардан. 2. Рад накардани асосҳои имон: Инкор накардани ҳеҷ яке аз рукнҳои имон. Паёмбари гиромии мо (с.а.в.) дар як ҳадиси шариф фармудаанд: "Ҳар кас, ки намози моро бихонад, ба қиблаи мо рӯ оварад ва аз гӯшти ҳайвони забҳкардаи мо бихӯрад, пас ӯ мусулмонест, ки аҳд (кафолат)-и Худо ва Расули Ӯро ба даст овардааст." (Бухорӣ, Салот, 28). Дар Қуръони Карим бошад, Худованди мутаол мефармояд: "Эй касоне, ки имон овардаед! Аз Худо он гуна, ки сазовори Ӯст, битарсед ва ҷуз бо мусулмонӣ намуред." (Оли Имрон, 3/102). Мусулмони ҳақиқӣ бошад, ҳамон тавре ки Паёмбари гиромии мо (с.а.в.) васф кардаанд, касест, ки дигар мусулмонон аз дасту забони ӯ дар амон бошанд ва барои башарият фоидаовар бошад. Парвардигор ҳамаи аъмол ва имони моро дар даргоҳи Ҳақ мақбул гардонад. Агар саволи дигар ё мавзӯи дигаре дошта бошед, аз пурсидан шарм накунед.