Question 1

Nëse ne e provojmë Allahun, pse besojmë ende?

Accepted Answer

Të dashur vëllezër, kjo është një pyetje shumë e thellë dhe po aq e çmuar. Përgëzime për mendjen dhe kërkimin tuaj. Sipas besimit islam, ekzistencat e Allahut është tashmë e vërtetuar me anë të arsyes, rendit të përkryer në gjithësi dhe natyrshmërisë sonë (fitrah), e cila është një lloj "prove". Megjithatë, "të dish" dhe "të besosh" (të kesh iman) nuk janë e njëjta gjë. Prova është pranimi i një të vërtete nga mendja. Ndërsa imani është dorëzimi i zemrës ndaj asaj të vërtete, nënshtrimi ndaj saj dhe vullneti për të jetuar sipas saj. Le të kujtojmë në Kuranin Famëlartë gjendjen e Ibrahimit a.s. Ai e dinte me mendje se si Allahu i ngjall të vdekurit, por që zemra e tij të qetësohej plotësisht, kur iu tha: "A nuk beson?", ai u përgjigj: "Po, por që zemra ime të qetësohet" (El-Bekare, 260). Kjo do të thotë se dija dhe prova i drejtohen mendjes; ndërsa imani mbështetet tek zemra, vullneti dhe bindja. Ne vazhdojmë të besojmë dhe t'i përulemi Zotit tonë, ekzistencën e të cilit e dimë, për shkak të dashurisë, respektit dhe dorëzimit tonë ndaj Tij. Allahu e bëftë të përhershëm imanin dhe qetësimin tuaj.

Question 2

A ka zota të tjerë përveç Allahut?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, Selamun alejkum. Kjo pyetje është e vërteta më themelore që pushton zemrën dhe mendjen e njeriut. Përgjigja është e qartë dhe e prerë: Jo, nuk ka zot tjetër përveç Allahut. Në univers ekziston vetëm një Zot, Krijuesi, Furnizuesi, i Denji për adhurim dhe i Gjithëfuqishmi, dhe Ai është Allahu i Lartësuar. Në Kuranin Famëlartë, në suren El-Hashr, ajeti 23, thuhet: "Ai është Allahu, nuk ka zot tjetër veç Tij, Sunduesi, i Shenjti, Paqedhënësi, Siguruesi, Mbikëqyrësi, i Forti, i Plotfuqishmi, i Madhërishmi. Qoftë i lartësuar Allahu nga ajo që ata ia shoqërojnë (si partnerë)!" Gjithashtu, shprehja më e përmbledhur e teuhidit (monoteizmit) gjendet në suren El-Ihlas: "Thuaj: 'Ai është Allahu, Një dhe i Vetëm! Allahu është Absoluti (të Cilit i drejtohet çdo gjë, kurse Ai nuk i duhet askujt)! Ai nuk ka lindur dhe nuk është i lindur, dhe askush nuk është i barabartë me Të!'" Imamët e medhhebit hanefi dhe dijetarët islamë e kanë shpjeguar këtë të vërtetë përmes kuptimit të fjalës së teuhidit "La ilahe il-lallah" (Nuk ka zot tjetër përveç Allahut). Sipas kësaj, vetëm Ai është Krijuesi, Drejtuesi, Ligjvënësi dhe i Denji për adhurim. Ai nuk ka ortak, të ngjashëm apo të barabartë. Le të jetë zemra juaj e qetë me këtë të vërtetë. Allahu Jua shtoftë besimin.

Question 3

A mundet besimi që një njeri i zakonshëm të vrasë njerëz me lehtësi?

Accepted Answer

Esselamu alejkum ve rahmetullah, I dashur vëlla, pyetja që ke bërë është një çështje shumë e rëndësishme që plagos thellë ndërgjegjen njerëzore. Besimi i vërtetë, pra besimi islam, nuk pajtohet kurrë që një njeri i zakonshëm të vrasë një njeri të pafajshëm; përkundrazi, ai e konsideron jetën të shenjtë dhe urdhëron mbrojtjen e saj. Në Kuranin Famëlartë, në suren Maide, ajeti 32, thuhet: “Kush vret një njeri, i cili nuk ka vrarë ndonjë tjetër dhe nuk ka bërë shkatërrim në tokë, është sikur ka vrarë gjithë njerëzimin; e kush e shpëton atë, është sikur ka shpëtuar gjithë njerëzimin.” I Dërguari ynë i dashur, Hz. Muhammed (a.s.), në një hadith ka theksuar kontrastin mes besimit dhe vrasjes: “Besimtari mbetet në hapësirën e fesë së tij (në shpëtim) përderisa nuk derdh gjak të pafajshëm.” (Buhari, Dijat, 1) Nëse një njeri mund të vrasë të pafajshëm nën petkun e fesë, kjo nuk buron nga e vërteta e Islamit, por nga injoranca, keqinterpretimi i fesë ose nga interesat politike dhe epshore. Mbrojtja e jetës është një nga pesë qëllimet më themelore në Islam. Në të gjitha medhhebet e vërteta, përfshirë edhe medhhebin hanefi, vrasja e padrejtë e një njeriu është më e madhja e gjynaheve të mëdha (mëkati më i rëndë). Besimi i vërtetë urdhëron Mëshirën, drejtësinë dhe dhënien e jetës. Ndërsa ata që bëjnë padrejtësi janë ata që e keqpërdorin fenë për qëllimet e tyre. Allahu i Lartmadhëruar mos na ndajë nga e vërteta dhe drejtësia.

Question 4

Thirret se njerëzit inteligjentë kanë më shumë gjasa të bëhen ateistë, cila është arsyeja për këtë?

Accepted Answer

Fëmija im i dashur, Inteligjenca është një nga dhuratat më të mëdha që Allahu i Lartësuar u ka falur njerëzve. Megjithatë, vetëm inteligjenca nuk mjafton për udhëzim (hidet); ajo duhet të mbështetet me arsye dhe me zemër. Ka disa urtësi dhe arsye pse njerëzit e mençur herë pas here bien në dyshime ose largohen nga besimi: 1. Racionalizmi i Tepruar dhe Arroganca: Disa njerëz inteligjentë e konsiderojnë mendjen e lor si të vërtetë absolute dhe përpiqen të kalojnë çdo gjë përmes filtrit të arsyeve logjike. Të përpiqesh të kuptosh botën e gajbit, pra të vërtetat hyjnore të padukshme, vetëm me pesë shqisat dhe arsyen materiale, mund ta fusë njeriun në rrugë pa krye. Në Kuranin Famëlartë, Allahu i Lartësuar thotë: "Unë do i largoj nga ajetet (shenjat) e Mia ata që tregojnë mendjemadhësi në tokë pa të drejtë." (Suretu El-A'raf, 146). Arsyeja e vërtetë është të njohësh pafuqinë tënde dhe t'i dorëzohesh Krijuesit. 2. Pyetjet dhe Provat: Njeriu inteligjent bën më shumë pyetje. Të pyesësh nuk është keq; megjithatë, nëse ky kërkim nuk bëhet me një zemër të sinqertë dhe të pastruar nga mendjemadhësia, ai mund të shkaktojë vesvese (dyshime) dhe hapjen e dyerve të mohimit. 3. Faktorët Mjedisorë dhe Socialë: Në botën moderne, disa individë inteligjentë që rriten në mjedise akademike ose në kultura materialiste, mund të shkëputen nga vlerat shpirtërore për shkak të ndikimit të mjedisit të tyre. Një ditë, ateistët e asaj kohe erdhën tek imam i madh i medhhebit hanefi, Imam Azam Ebu Hanifja, dhe pretenduan se universi nuk kishte një krijues. Imami i nderuar u tha atyre, pa ngritur asnjë ekuacion shkencor apo logjik: "A keni parë ndonjëherë në lumin Tigër një anije që lëviz vetvetiu, pa njeri në bord, duke mbajtur ngarkesën e saj?" Natyrisht që thanë "Jo". Imami tha: "Nëse një anije e vogël nuk mund të ekzistojë pa kapiten, si mund të jetë ky univers dhe njeriu kaq i madh pa rregull dhe pa Krijues?", duke treguar kështu rrugën e shëndoshë të arsyeve. Si përfundim; inteligjenca e vërtetë është të kuptosh se ky univers dhe njeriu kanë një qëllim dhe t'i përulësh Krijuesit tënd. Inteligjenca nuk është shkaktare e udhëzimit, ajo është vetëm një mjet për të kuptuar të Vërtetën. Allahu bëfsh që të gjithë ne të jemi gjithmonë në rrugën e arsyes dhe zemrës së shëndoshë.

Question 5

Dua të besoj në Allah, por nuk po ia dal?

Accepted Answer

Dhe paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut qofshin mbi ju, biri im i dashur. Së pari, dua që ta dish se vetë dëshira dhe kërkimi që kalon në zemrën tënde është shumë i vlefshëm në vetvete. Të thuash "dua të besoj" është dëshmia më e bukur se zemra jote është e hapur ndaj udhëzimit dhe shpirti yt dëshiron të kthehet në origjinën e tij. Vështirësia në besim ose pamundësia për t'u qetësuar në zemër është një gjendje njerëzore që çdo besimtar mund ta përjetojë në një periudhë të jetës së tij. Dijetarët e mëdhenj të mezhebit Hanefi kanë theksuar se dyshimi ose hezitimi në çështjen e imanit tregon se zemra e personit është e gjallë. Vjedhësi nuk hyn në një shtëpi të braktisur ku nuk ka askë; vjedhësi dëshiron të hyjë vetëm në një shtëpi ku ka thesare të çmuara. Djalli gjithashtu pëshpërit vetëm në zemrat që posedojnë thesarin e imanit. Për ta kapërcyer këtë situatë, mund të ndërmarrësh hapat e mëposhtëm në dritën e Kuranit dhe Sunetit: 1. Lutej Sinqerisht Imani është drita më e madhe që Allahu ia dhuron robit të Tij. Profeti ynë (paqja qoftë mbi të) lutej shpesh: "O Ti që i ndryshon zemrat, bëje zemrën time të qëndrueshme në fenë Tënde" (Tirmidhi, Du'a, 7). Edhe ti, me sinqeritet drejtohu Zotit tënd dhe lyp: "O Allah, dua të besoj në Ty dhe të jem i qetë në zemër, ma dhuro këtë dritë." 2. Vëzhgo Galaksitë dhe Veten Tënde Përpjekja për ta kuptuar Allahun me mendje ndonjëherë mund të lodhë njeriun. Megjithatë, është më e lehtë ta njohësh Atë përmes veprave të Tij. Kurani Famëlartë thotë: "Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të tokës, si dhe në ndërrimin e natës dhe të ditës, ka argumente për ata që kuptojnë" (Ali Imran, 190). Vëzhgo rregullin rreth teje, funksionimin e përsosur të trupit tënd; çdo gjë bërtet për ekzistencën e një Krijuesi. 3. Mos u Nxito dhe Mos u Mbingarkoni Siç është theksuar në fikhun Hanefi, pëshpërimet dhe mendimet e mosbesimit që vijnë kundër vullnetit tënd nuk e dëmtojnë personin, për sa kohë që ai nuk i pranon ato dhe nuk i miraton në zemrën e tij. Kur këto mendime vijnë, mos panik, thuaj "Këto janë pëshpërima kalimtare" dhe ndërroji aktivitetin tënd. 4. Vazhdo me Adhurim dhe Përmendje (Dhikër) Zemra gjen qetësi vetëm në përmendjen e Allahut (Ra'd, 28). Mos e lër namazin, edhe nëse ndjen se nuk është ende plotësisht e riparuar; kërko falje dhe dërgo salavate. Veprat janë mjet që zemra të ndriçohet. Allahu qoftë Ai që i jep zemrës tënde hapësirë (inshirah), i largon dyshimet e tua dhe i forcon imanin tënd. Bëhu i durueshëm dhe mos e lëshoj kurrë kërkimin tënd.

Question 6

Si mund ta arrij sinqeritetin dhe si mund t'i braktis të gjitha synimet dhe mendimet e mia të fshehta?

Accepted Answer

I dashur vëlla/motër, sinqeriteti (ihlas) dhe pastrimi i zemrës janë çelësat më themelorë për lumturinë e besimtarit në këtë botë dhe në botën tjetër. Ju përgëzoj për këtë përpjekje të bukur. Ndërsa mezhebi Hanefi, në qasjen e tij juridike, merr parasysh vlefshmërinë e veprimeve, në traditën sufi dhe morale, si bazë merret pastërtia e zemrës, pra ihlas-i. Për të arritur sinqeritetin dhe për të kapërcyer synimet e fshehta (sëmundjet e zemrës si hipokrizia, mendjemadhësia, arroganca), duhet të ndjekësh këta hapa: 1. Ripërtrini nijetin tuaj në fillim të çdo vepre. I dashuri Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë në një hadith: "Veprat vlerësohen vetëm sipas nijeteve. Çdo njeri do të ketë atë që ka pasur ndërmend." (Buhariu, Fillimi i Vahjit, 1). Para çdo vepre të mirë që do të bëni, ia kushtoni nijetin tuaj vetëm Allahut duke thënë: "O Zoti im, këtë e bëj vetëm për kënaqësinë Tënde." 2. Mos harroni se jeni në praninë e Allahut në çdo moment. Jetoni me ndërgjegjen e ihsanit. Profeti Muhamed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) e ka përshkruar ihsan-in si më poshtë: "Ta adhuroni Allahun sikur ta shihnit; nëse ju nuk e shihni Atë, Ai padyshim ju sheh juve." (Muslimi, Iman, 1). Kjo ndërgjegje shkrin synimet e fshehta dhe mendimet e këqija në zemër. 3. Mos u nguliteni në synime të fshehta, luftoni kundër tyre. Mendimet e këqija që hyjnë në zemër, vesveset (sugjerimet e djallit) ose kërkimi i përfitimeve të fshehta (hipokrizia e fshehtë) mund të jenë pjesë e natyrës njerëzore. E rëndësishme nuk është që këto mendime të vijnë në zemër, por që të mos pajtoheni me to dhe të kërkoni strehim te Allahu menjëherë. I Dërguari ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë lidhur me vesveset: "Ai është iman i qartë (besim i pastër)", duke treguar se kjo shqetësim në zemër është në fakt një shenjë e imanit tuaj. (Muslimi, Iman, 209). Mos i kushtoni rëndësi vesveseve dhe vazhdoni me adhurimin tuaj. 4. Barazojini lëvdata dhe qortimet. Lëvdata dhe qortimi nga njerëzit duhet të kenë të njëjtën vlerë në zemrën tuaj. Nëse bëni një vepër për t'u lavdëruar nga njerëzit, sinqeriteti dëmtohet. Lironi zemrën tuaj nga gjykimet e njerëzve dhe jetoni duke u fokusuar vetëm te shikimi i Krijuesit. 5. Mbështetuni në lutje (dua) dhe kërkim falje (istigfar). Allahu i Lartësuar thotë në Kur'an: "Ndërsa atyre nuk u ishte urdhëruar veçse ta adhuronin Allahun, duke i përkushtuar Atij fenë, duke qenë besimtarë të pastër (hanifë)..." (Sureja El-Bejjine, 5). Lutej vazhdimisht Allahut që të drejtojë shtrembërimet në zemrën tuaj dhe kërko falje. Mos harroni se ihlas-i nuk është diçka që arrihet menjëherë, por është një përpjekje e bekuar që vazhdon gjatë gjithë jetës. Allahu pastroftë nijetin tuaj dhe lehtësoftë veprat tuaja.

Question 7

Si falet namazi?

Accepted Answer

Selam alejkum dhe rahmetullahi. Vëllai im i dashur, namazi është shtylla e fesë dhe miraxhi (ngjitja shpirtërore) e besimtarit. Sipas mezhebit Hanefi, mënyra e faljes së namazit është shpjeguar në detaj në burimet tona të fik'hit në kuadër të "kushteve të namazit" dhe "përbërësve të namazit". Ja si falet namazi sipas burimeve kryesore të fik'hit Hanefi: Përgatitja për namaz (Kushtet) Pas plotësimit të kushteve të jashtme të namazit (pastrimi nga hadesi, pastrimi nga papastërtitë, mbulimi i pjesëve intime, drejtimi nga Qiblaja, koha e caktuar, nijeti dhe tekbiri fillestar), fillon namazi. Mënyra e faljes së namazit 1. Tekbiri fillestar (Iftitah Tekbiri): Pas nijetit, ngrihen duart deri në lartësinë e veshëve dhe thuhet "Allahu ekber", duke hyrë kështu në namaz. Tek mezhebi Hanefi, meshkujt i ngrenë duart deri në lartësinë e veshëve, ndërsa femrat deri në lartësinë e shpatullave. Duart lidhen nën bel. 2. Kijam dhe Kiraet (Qëndrimi në këmbë dhe leximi): Ndërsa jeni në këmbë, fillimisht lexohet "Subhaneke", pastaj thuhet "E'uzu-Bismileh", pastaj surja El-Fatiha dhe një pjesë tjetër e Kuranit (zamm-i sure). (El-Hidaje, I/50) 3. Ruku (Përkulja): Duke shqiptuar tekbirin, shkohet në ruku. Në ruku, thuhet të paktën tre herë "Subhane Rabbijel Azim". Mbajtja e drejtë e shpinës në ruku është sunnet. 4. Kijam dhe Sexhde (Ngritja dhe përulja në sexhde): Gjatë ngritjes nga ruku thuhet "Semi Allahu limen hamideh", ndërsa kur trupi drejtohet plotësisht, thuhet "Rabbena lekel hamd". Pastaj, duke thënë "Allahu ekber", shkohet në sexhde. Në sexhde, thuhet tre herë "Subhane Rabbijel Ala". Ndërmjet dy sexhdeve bëhet një ulje e shkurtër. 5. Uljet (Ka'de): Në namazet me dy rekate, ulesh në fund të rekatit të dytë, ndërsa në namazet me katër rekate, ulesh në fund të rekatit të dytë dhe në fund të atij të fundit. Në uljen e parë lexohet "Ettehijjatu". Në uljen e fundit lexohen lutjet "Ettehijjatu, Salli-Barik dhe Rabbena". 6. Selam (Përshëndetja): Prej namazit dilni duke thënë "Esselamu alejkum ve rahmetullah" fillimisht në anën e djathtë, pastaj në anën e majtë. (Reddul-Muhtar, I/450) Shënim i shkurtër mbi dallimet juridike (fikh) Ndërsa përbërësit dhe kushtet e namazit sipas mezhebit Hanefi janë si më sipër, ekzistojnë disa dallime edhe në mezhebet e tjera. Për shembull, sipas mezhebit Shafi'i, leximi i Fatihasë është përbërës kryesor (farz) dhe duhet ta lexojë edhe ai që falet pas imamit; megjithatë, sipas mezhebit Hanefi, ai që falet pas imamit (muktedi) nuk lexon, por vetëm dëgjon. (El-Mebsut, I/160). Gjithashtu, çështje të tilla si vendi ku lidhen duart (nën bel apo mbi gjoks) janë dallime metodologjike që rrjedhin nga interpretimi i ndryshëm i transmetimeve rreth sunnetit. Shënim i rëndësishëm: Të thuash "Allahu ekber" gjatë çdo lëvizjeje në namaz (intikali) është sunnet. Falja e namazit me përulësi të plotë dhe duke kryer lëvizjet siç duhet (ta'dil-i erkân) është vadžib (obligim). Allahu ju paçin pranuar namazet.

Question 8

Si falet namazi?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, Zoti juaj i pranoftë lutjet tuaja të kaluara dhe të ardhshme. Sipas mezhebit Shafi, falja e namazit organizohet në kuadër të shtyllave (rukneve) dhe suneteve (praktikave) bazë si më poshtë: Kushtet për vlefshmëri të namazit: Të jesh me abdes, të mbulosh avretin (pjesët e turpshme), të jesh i kthyer nga Qiblja (drejtimi i Qabes), të kesh nijet (qëllimin) dhe të ketë hyrë koha e namazit. 1. Nijeti dhe Tekbiri fillestar: Me nijet për namaz, duke u kthyer nga Qiblja, ngrihen duart deri në lartësinë e veshëve dhe thuhet "Allahu Ekber". Në mezhebin Shafi, nijeti duhet të bëhet në zemër gjatë tekbirit. 2. Kijami dhe Kiraeti: Duart lidhen (kabz) midis kërthizës dhe gjoksit, duke vendosur dorën e djathtë mbi të majtën. Lexohet "Subhaneke" (Vecchehtu), pastaj thuhet Euzu-Besmele dhe lexohet surja El-Fatiha. Në mezhebin Shafi, leximi i Fatihasë është rukn i namazit; nëse lihet, namazi nuk është i vlefshëm. Pas kësaj, lexohet një sure ose një ajet. 3. Ruku: Me "Allahu Ekber" shkohet në ruku. Është sunet të vendosen duart në gjunjë dhe të qëndrohet drejt. Themelohet të thuhet të paktën tre herë "Subhane Rabbijel-Azim". 4. Kijami dhe I'tidali: Gjatë ngritjes nga rukuja, thuhet "Semi'allahu limen hamideh", dhe kur ngriheni plotësisht, "Rabbena lekel-hamd". Plotësimi i drejtë (i'tidal) në këtë pozitë është rukn. 5. Sexhdeja: Me "Allahu Ekber" shkohet në sexhde. Balli, hunda, të dy duart, të dy gjunjët dhe majat e këmbëve duhet të prekin tokën. Themelohet të thuhet tre herë "Subhane Rabbijel-A'la". Midis dy sexhdeve bëhet një ulje e shkurtër (xhelse). 6. Ulja (Tešehhud): Ulesh çdo dy rekate (ulja e parë) dhe në fund të namazit (ulja e fundit). Në uljen e parë lexohet vetëm Ettehijjatu. Në uljen e fundit lexohen Ettehijjatu, Salli-Barik duatë. 7. Selami: Me "Esselamu alejkum ve rahmetullah" jepet selami së pari në të djathtë, pastaj në të majtë. Hidhërime dhe burime juridike (fikh): Siç është theksuar në veprat themelore të mezhebit Shafi, "El-Ümm" të Imam Shafiut dhe "El-Medžmu" të Imam Neveviut; leximi i Fatihasë është farz në mezhebin Shafi. Në mezhebin Hanefi, përveç Fatihasë, është i detyrueshëm (vaxhib) leximi edhe i një sureje tjetër (zam-misure). Gjithashtu, në mezhebin Shafi, është bazë të thuhet Bismil-la para Fatihasë dhe të konsiderohet si ajet. Lidhur me ruknet dhe renditjen e namazit, Imam Shafi u bazua në hadithin e Pejgamberit, salallahu alejhi ve selem: "Faluni siç më shihni mua duke u falur" (Buhariu, Ezani, 18). Namazi është çasti kur robi është më afër Zotit të tij. Është bazë që ky ibadet të kryhet me përulësi, duke respektuar ruknet e tij. Zoti juaj ju dhëntë qëndrueshmëri në adhurimet tuaja.

Question 9

A nuk i shkatërrojnë kërcënimet e xhehenemit në Kuran liritë e njerëzve?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, kjo pyetje që ke bërë është shumë e rëndësishme për të kuptuar qëllimin e krijimit dhe përgjegjësinë e njeriut. Sipas medhhebit maturidi, i cili është baza e akides (besimit) të medhhebit hanefi, vullneti i lirë i njeriut (irade-i cüz'iyye) është kushti themelor i përgjegjësisë. Kërcënimet e xhehenemit në Kuranin Famëlartë nuk e shkatërrojnë lirinë e njeriut; përkundrazi, ato konfirmojnë ekzistencën e lirisë dhe se sa përgjegjësi e madhe është kjo liri. Këtë gjendje mund ta shpjegojmë me këto tri pika të shkurtra: 1. Liria kërkon përgjegjësi: Që një qenie të jetë e lirë, kërkon që ajo të përballet me pasojat e zgjedhjeve që bën. Sikur njeriu të mos ishte i lirë, premtimi i dënimit ose shpërblimit për të do të ishte padrejtësi. Kërcënimi i xhehenemit është dëshmi se njeriu ka aftësinë për të bërë zgjedhje. 2. Paralajmërimi është udhëzim: Paralajmërimet në Kuran janë si tabela "Kujdes! Përmbysje/Greminë" e vendosur në buzë të një gremine. Kjo tabelë nuk Jua heq lirinë e ecjes; ajo thjesht ju ndihmon ta përdorni lirinë tuaj në mënyrë të drejtë dhe të sigurt duke ju njoftuar për rrezikun në fund të rrugës që keni zgjedhur. 3. Vazhdimësia e mundësisë: Sikur këto kërcënime të shkatërronin lirinë, askush në tokë nuk do të mund të bënte gjynahe ose të mohonte. Fakti që njeriu ende mund të bëjë gjynahe ose të zgjedhë të mos besojë, është dëshmia më e qartë se liria e tij mbetet e paprekur. Zoti ynë thotë: "Dhe thuaj: 'E vërteta është nga Zoti juaj; prandaj kush të dojë le të besojë, e kush të dojë le të mohojë.'" (Sure Kehf, 29) Gjithashtu, parimi "Nuk ka detyrim në fe" i shpallur në suren Bekare, ajeti 256, është shenja më e madhe e vlerës që Islami i jep vullnetit të njeriut. Si përfundim, liria në Islam nuk është liri pa fre, por aftësia për të bërë zgjedhje duke njohur pasojat dhe duke marrë përgjegjësi.

Question 10

A do të jepet gjykimi në çështjet e besimit (akaid) sipas medhhebit të personit?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, sipas besimit islam, autoriteti për të dhënë gjykimin përfundimtar i takon vetëm Allahut. Medhhebet e akaidit (Maturidi dhe Eshari) janë udhërrëfyes që shpjegojnë në mënyrë sistematike të vërtetat e Kur'anit dhe Sunnetit dhe e udhëheqin besimtarin drejt besimit të saktë. Një besimtar që i përket medhhebit hanefi, në çështjet e besimit zakonisht ndjek rrugën e sistemuar nga Imam Maturidiu. Megjithatë, në ahiret gjykimi nuk do të jepet thjesht sepse një person mban emrin e një medhhebi, por sipas sinqeritetit të tij para Allahut, vërtetësisë së besimit në teuhid dhe nëse ka jetuar apo jo në përputhje me këtë besim. Kriteret themelore në lidhje me këtë çështje janë: 1. Takvaja dhe Ihlasi: Në Kur'anin Famëlartë thuhet: "Padyshim, më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që i frikësohet Atij më shumë" (El-Huxhurat, 13). Gjykimi nuk bëhet sipas etiketës së medhhebit, por sipas takvasë në zemër. 2. Përmbajtja ndaj Sunnetit: Pejgamberi ynë (a.s.) ka deklaruar se ata që do të shpëtojnë janë "ata që ndjekin rrugën ku jam unë dhe sahabët e mi" (Tirmizi, Iman, 18). Medhhebet e Ehl-i Sunnetit synojnë të ruajnë këtë rrugë. 3. Njetit (Qëllimi): Në përputhje me hadithin "Veprat vlerësohen sipas qëllimeve" (Buhari, Bed'ul-Vahy, 1), qëllimi i një personi në ndjekjen e një medhhebi duhet të jetë gjetja e pëlqimit të Allahut dhe besimit të saktë. Me pak fjalë; medhhebi nuk është një qëllim në vetvete, por një mjet për të arritur te e vërteta dhe imani i saktë. Në praninë hyjnore, gjykimi do të jepet bazuar në pastërtinë, vërtetësinë dhe dorëzimin e imanit që personi ka arritur përmes këtij mjeti.

Question 11

A ka ekzistenca regjistrime përveç Diturisë Hyjnore (İlm-i İlahi) dhe Levh-i Mahfuzit?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, Faleminderit për pyetjen tuaj. Allahu i Madhëruar jua shtoftë diturinë dhe kuptimin. Vlerësimi para krijimit, caktimi dhe burimi kryesor ku është e shkruar çdo gjë që do të ndodhë, është dituria e amshueshme e Allahut të Lartësuar (İlm-i İlahi) dhe Levh-i Mahfuzi, i cili është një pllakë e kësaj diturie. Sipas akides (besimit) ehli sunnet, çdo gjë që ka ndodhur dhe do të ndodhë në gjithësi është e shkruar plotësisht në Levh-i Mahfuz. Megjithatë, në dritën e Kuranit famëlartë dhe Sunnetit, shohim se ka edhe disa mjedise regjistrimi përveç Levh-i Mahfuzit. Mund t'i rendisim shkurtimisht si më poshtë: 1. Regjistrimet e mbajtura nga engjëjt (Kiramen Katibin): Të gjitha llojet e veprave të mira dhe të këqija që bëjnë njerëzit regjistrohen në regjistra (librat e veprave) nga engjëjt ruajtës që kanë pranë tyre. Në Kuran thuhet: 'Në të vërtetë, mbi ju ka ruajtës, shkrues të ndershëm (Kiramen Katibin), të cilët i dinë ato që punoni.' (Sure El-Infitar, 10-12) 2. Libri i veprave të vetë njeriut: Ditën e Kiametit, secilit do t'i jepet libri i veprave ku janë shkruar ato që ka bërë në dynja. 'Lexo librin tënd! Sot mjafton vetvetja jote që të llogaritësh.' (Sure El-Isra, 14) 3. Dëshmia e tokës dhe e gjymtyrëve: Toka regjistron të gjitha veprat e mira dhe të këqija të bëra mbi të dhe i tregon ato Ditën e Kiametit. Siç thuhet në suren El-Zilzal, toka do t'i tregojë lajmet e saj. Po kështu, Ditën e Kiametit dora, këmba dhe gjymtyrët e tjera të njeriut do të dëshmojnë për atë që kanë bërë, duke paraqitur kështu një regjistrim. Sipas metadologjisë së medhhebit hanefi dhe besimit ehli sunnet; ndërkohë që İlm-i İlahi dhe Levh-i Mahfuzi janë regjistrime kryesore dhe gjithëpërfshirëse (kylli), regjistrimet e engjëjve dhe librat e veprave janë regjistrime të veçanta dhe të hollësishme (xhyz'i). Thelbësore dhe parësore është që çdo gjë të jetë e shkruar pranë Allahut dhe në Levh-i Mahfuz. Mbetshi me selam dhe dua.

Question 12

Cila është diferenca mes besimit në Allahun dhe besimit te idhujt?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, alejkus selam. Diferenca kryesore mes besimit në Allahun dhe besimit te idhujt është adresa e adhurimit dhe drejtimit; domethënë, humnera mes Krijuesit dhe të krijuarës. Besimi në Allahun; është lidhja me Krijuesin e vetëm, i Cili krijoi çdo gjë nga mosqenia, i Cili nuk ka ortak e as të ngjashëm, dhe të Cilit i adhurojmë me vullnetin tonë të lirë. Ai dëgjon, sheh, dhe dija e Tij përfshin çdo gjë. Njeriu që beson në Të, zemrën e lidh vetëm me Të, kërkon ndihmë vetëm prej Tij dhe i dorëzohet Atij. Në Kuranin Famëlartë, në suren Ihlas, thuhet: "Thuaj: Ai, Allahu është Një! Allahu është Absoluti (të Cilit i drejtohet çdo gjë, e Ai nuk i është i nevojshëm askujt). Ai nuk ka lindur dhe nuk është i lindur. Dhe Atij askush nuk i është i barabartë." Ndërsa besimi te idhujt; është përshkrimi i hyjnisë objekteve të pafuqishme të bëra me dorën e njeriut nga guri, druri apo metali, të cilat nuk kanë asnjë fuqi apo mundësi, nuk mund të sjellin as dobi e as dëm. Idhujt janë qenie të pajeta dhe pa vullnet. Në Kuranin Famëlartë, përmes gjuhës së Pejgamberit Ibrahim (alejhi selam), pafuqia e idhujve përshkruhet kështu: "A adhuroni atë që e skulturoni vetë? Ndërkohë që Allahu ju ka krijuar juve dhe atë që bëni." (Sure Es-Safat, 95-96). Siç theksohet edhe në themelet fikhore dhe akidete të medhhebit Hanefi; hyjnia në kuptimin e vërtetë i takon vetëm Allahut, Zotit të botërave. T'i përshkruash hyjni dikujt tjetër pos Tij ose t'i adhurosh dikë tjetër (shirk), është padrejtësia (dhulmi) më e madhe që devijon mendjen dhe natyrshmërinë (fitren) e njeriut. Allahu i Lartësuar na forcoftë mbi të vërtetën dhe na i mbush zemrat vetëm me njohjen e Tij.

Question 13

A konsiderohet besimtar personi që i do nënën, babanë dhe fëmijët e tij më shumë se Allahun dhe të Dërguarin?

Accepted Answer

I dashur vëlla, es-selamu alejkum. Përgjigjja e shkurtër për pyetjen tënde është kjo: Që një musliman ta dojë Allahun, të Dërguarin e Tij dhe Islamin më shumë se nënën, babanë, fëmijët dhe gjithë njerëzit, është kusht për plotësinë (kemalin) e imanit. Për këtë çështje, i dashuri ynë, Profeti Muhammed (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), ka thënë: "Askush nga ju nuk do të ketë besuar (nuk do të ketë iman të plotë) derisa unë të jem më i dashur për të se babai i tij, fëmija i tij dhe gjithë njerëzit." (Buhari, Iman, 8; Muslim, Iman, 69-70). Siç kanë shpjeguar dijetarët e medhhebit hanefi, shprehja "a konsiderohet besimtar?" këtu nuk nënkupton humbjen e plotë të imanit, por arritjen e thelbit dhe plotësisë së tij. Domethënë, njeriu i do prindërit e tij, kjo është një ndjenjë natyrore; megjithatë, vënia e dashurisë ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij mbi çdo gjë tjetër dhe vënia e urdhrave hyjnorë para çdo dashurie tokësore, është treguesi i imanit të vërtetë. Allahu i Madhëruar thotë në Kuran: "Thuaj: 'Nëse etërit tuaj, bijtë tuaj, vëllezërit tuaj, bashkëshortet tuaja, farefisi juaj, pasuria që keni fituar, tregtia për të cilën keni frikë se do të dështojë dhe shtëpitë që ju pëlqejnë, janë më të dashura për ju se Allahu, i Dërguari i Tij dhe lufta në rrugën e Tij, atëherë prisni derisa Allahu të sjellë vendimin e Tij. Allahu nuk i udhëzon njerëzit e shfrenuar.'" (Suretu et-Tevbe, 24). Allahu i Madhëruar i mbushë zemrat tona me dashurinë për Të dhe për të Dërguarin e Tij. Nëse ke ndonjë pyetje tjetër, do të jem i lumtur të të ndihmoj.

Question 14

Cili është ndryshimi i shtyllës së besimit në Ditën e Gjykimit (Ahiret) nga shtyllat e tjera të besimit?

Accepted Answer

Vëllezër të dashur, alejkum selam ve rahmetullah. Secila prej shtyllave të besimit përbën një të tërë dhe të gjitha kanë një rëndësi të jashtëzakonshme. Megjithatë, aspekti më dallues që e ndan shtyllën e besimit në Ahiret nga shtyllat e tjera të besimit është se ajo i jep kuptim jetës tokësore dhe mban gjallë drejtpërdrejt vetëdijen e përgjegjësisë morale (takvanë). Sipas metodologjisë së medhhebit hanefi dhe akides së Ehli Sunnetit, ndërkohë që shtyllat e tjera të besimit (besimi në Allahun, melaqet e Tij, librat e Tij, pejgamberët e Tij, dhe në paracaktimin e fatit, kaza dhe kader) kërkojnë kryesisht një pohim dhe besim në të fshehtën (gajb), besimi në Ahiret tregon për një instancë përfundimtare drejtësie ku njeriu do të japë llogari për veprat e tij si pasojë e këtij besimi. Në Kuranin Famëlartë, Allahu i Madhëruar në shumë vende i ka përmendur besimtarët së bashku me shprehjen "ata që besojnë në Allahun dhe në Ditën e Ahiretit". Kjo tregon se besimi në Ahiret është pasqyrimi dhe fryti i shtyllave të tjera të besimit në jetën praktike. Për shembull, në suren El-Bekare, ajeti 4, duke u numëruar cilësitë e atyre që kanë takva, thuhet: "Dhe ata besojnë me bindje të plotë në ahiret." Besimi në Ahiret i jep njeriut vetëdijen se ai nuk është lënë i braktisur në këtë botë. Ai vendos një ekuilibër shpirtëror duke përgëzuar se të drejtat e atyre që u bëhet padrejtësi nuk do humbasin dhe se mirësitë nuk do të mbeten pa shpërblim. Ndërkohë që shtyllat e tjera formojnë themelet e imanit, besimi në Ahiret plotëson vetëdijen e përgjegjësisë morale dhe vepruese mbi të cilën ngrihet ajo ndërtesë. Mevlani ynë na dhëntë mundësinë të gjithëve të përgatitemi për ahiretin me ndërgjegjen që ai meriton. Mbetshi me shpirt të qetë.

Question 15

A mund të na shpjegoni shkurtimisht bazat e imanit (besimit)?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, alejkum selam. Thelbi i besimit islam mbështetet në gjashtë parime që zemra i beson dhe gjuha i shpall. Këto quhen "Shtyllat e Imanit". Këto parime, të cilat përbëjnë thelbin e akides (besimit) edhe në medhhebin hanefi, janë përmendur në "Hadithin e Xhibrilit", ku meleku Xhibril (paqja qoftë mbi të) e pyeti Pejgamberin tonë (s.a.v.s.) kështu: 1. Besimi në Allahun: Të besosh në ekzistencën e Allahut, në unitetin e Tij, se nuk ka zot tjetër përveç Tij, dhe se Ai është Krijuesi i çdo gjëje dhe i vetmi që meriton adhurimin. 2. Besimi në melaiket (engjëjt): Të pranosh ekzistencën e melaikeve që Allahu i ka krijuar prej dritës, të cilët nuk kanë vullnet të lirë dhe zbatojnë vetëm urdhrat e Tij. 3. Besimi në Librat e Tij: Të besosh se librat hyjnorë që Allahu i dërgoi përmes pejgamberëve për t'i udhëzuar njerëzimin janë të vërteta. (Kurani Famëlartë është libri i fundit dhe dispozita e tij mbetet në fuqi deri në Ditën e Kiametit.) 4. Besimi në pejgamberët: Të besosh se të gjithë pejgamberët, nga Hazreti Ademi e deri te Hazreti Muhamedi (s.a.v.s.), kanë qenë të dërguar të vërtetë të zgjedhur nga Allahu. 5. Besimi në Ditën e Kiametit: Të besosh se jeta e kësaj bote ka një fund, se do të ndodhë kiameti, se njerëzit do të ringjallen dhe do të japin llogari, si dhe se ekzistojnë xheneti dhe xhehenemi. 6. Besimi në kader (paracaktimin), se e mira dhe e keqja janë prej Allahut: Të besosh se çdo gjë në gjithësi, e mira dhe e keqja, hajri dhe sherri, ndodhin me caktimin, dijen dhe vullnetin e Allahut. Krijuesi ynë i Madhëruar thotë në Kuranin Famëlartë: "O ju që keni besuar! Besoni Allahun, të Dërguarin e Tij, Librin që ia ka shpallur të Dërguarit të Tij dhe Librin që e ka zbritur më parë. Kushdo që mohon Allahun, melaiket e Tij, librat e Tij, të dërguarit e Tij dhe Ditën e Kiametit, ai ka humbur larg në një humbje të madhe." (Sure Nisa, 136) Allahut i Madhëruar e bëftë të përhershëm imanin dhe dorëzimin tuaj. Nëse keni ndonjë pyetje tjetër, do t'ju ndihmoj me kënaqësi.

Question 16

Pyetje: Rekomando një lutje për istigfar.

Accepted Answer

I dashur vëlla, paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut qofshin mbi ty. Istigfari është shenja më e bukur e kthimit të besimtarit tek Zoti i tij. Në medhhebin tonë hanefi dhe në traditën e përgjithshme islame, ka shumë shembuj të bukur të istigfarit që vijnë si nga Kurani ashtu edhe nga Suneti. Lutja më e vlefshme për istigfar është ajo që i Dërguari (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) e ka cilësuar si "Sejjidul-Istigfar" (Zotëria i istigfarit): "Allahumme ente Rabbî lâ ilâhe illâ ente, halaktenî ve ene abdüke ve ene alâ ahdike ve va’dike mesteta’tü. Eûzü bike min şerri mâ sanâtü, ebûü leke bi-ni’metike aleyye ve ebûü bi-zenbî fağfirlî fe innehû lâ yağfirü’z-zünûbe illâ ente." Kuptimi: "O Allah! Ti je Zoti im, nuk ka hyjni tjetër përveç Teje. Ti më krijove dhe unë jam robi Yt. Unë jam në besën dhe premtimin Tënd aq sa kam mundësi. Kërkoj mbrojtjen Tënde nga e keqja që kam bërë. Pranoj mirësitë e Tua ndaj meje dhe pranoj gjynahet e mia, prandaj më fal, sepse askush tjetër nuk i fal gjynahet përveç Teje." (Buhari, Deavat, 2; Tirmidhi, Deavat, 15) Në burimet tona të fikhut hanefi, veçanërisht në veprën "Reddul-Muhtar" të Ibn Abidinit, theksohet se istigfari shpreh përulësinë e robit ndaj Allahut dhe theksohet rëndësia e kushteve të pendimit (shurutut-tevbe): pendimi, lënia e gjynahut dhe vendosmëria për të mos u kthyer më tek ai. Gjithashtu, në vepra themelore si "El-Hidaje", vihet theksi se istigfari nuk duhet të jetë vetëm me gjuhë, por duhet të bëhet me pendim zemre. Përveç kësaj, mund të thuash gjithmonë këto lutje të shkurtra dhe përmbledhëse që gjenden në Kuran: 1. "Rabbiğfir lî" (O Zoti im, më fal mua.) 2. "O Zoti ynë, ne e kemi dëmtuar veten tonë, e nëse Ti nuk na fal dhe nuk na mëshiron, ne do të jemi prej të humburve." (Araf, 23) Nga këndvështrimi fikhut, nuk ka mosmarrëveshje midis medhhebeve për përmbajtjen e istigfarit; të gjitha medhhebet e bazojnë istigfarin në pendimin me zemër. Edhe në medhhebin shafi'i, bërja e istigfarit me këto shprehje konsiderohet një virtyt i madh. Allahu i pranoftë pendimet tuaja dhe e mbushftë zemrën tuaj me qetësi.

Question 17

Në çfarë mënyre ka argumente në shprehjen: “...dhe anijet që lundrojnë në det me atë që u sjell dobi njerëzve, dhe gjithfarë gjallesash që Ai i ka shpërndarë nëpër Tokë”?

Accepted Answer

Ve alejkum selam ve rahmetullah, vëllai im i dashur. Shprehja që përmendët gjendet në ajetin 164 të sures El-Bekare në Kur'anin Famëlartë. Allahu i Lartësuar në këtë ajet shpall se rregulli dhe ekuilibri i jashtëzakonshëm në gjithësi është i mbushur me argumente të qarta që tregojnë njëshmërinë dhe fuqinë e Tij. Argumentet hyjnore dhe urtësitë në çështjet e përmendura në këtë ajet janë këto: Së pari, anijet që lundrojnë në det me atë që u sjell dobi njerëzve. Fakti që masa gjigante hekuri, të cilat do të duhej të fundoseshin, lundrojnë mbi ujë dhe transportojnë njerëz e ngarkesa në vende të largëta, është një ligj i madh hyjnor. Allahu i Madhëruar e ka krijuar ujin me një densitet të tillë që mund të mbajë anijet, dhe i ka bërë erërat e ligjet e fizikës të përshtatshme për këtë transport. Ky është një argument i qartë i sundimit të njeriut mbi detin përmes dhuntisë së arsyes dhe bujarisë së Krijuesit. Së dyti, shpërndarja e gjithfarë gjallesash në Tokë. Llojet e panumërta të kafshëve të shpërndara në katër anët e botës shkaktojnë admirim me format, ngjyrat, gjuhët (tingujt) dhe mënyrat e sigurimit të ushqimit të tyre. Krijimi i çdo gjallese në harmoni me natyrën dhe shërbimin ndaj njeriut, si dhe sigurimi i plotë i furnizimit të tyre, është argumenti më i madh i ekzistencës së një Krijuesi që zotëron dije, vullnet dhe fuqi. Siç është pranuar në metodologjinë e medhhebit hanefi dhe në besimin e Ehli Sunetit, ky rregull në gjithësi është tepër i përsosur për t'u lënë në dorë të rastësisë. Siç thuhet në fund të ajetit, të gjitha këto përmbajnë "argumente për një popull që mendon" mbi ekzistencën dhe njëshmërinë e Allahut. Zoti na bëftë nga ata që i kuptojnë këto urtësi në gjithësi dhe falënderojnë për dhuntitë. Me selam dhe dua.

Question 18

Cili është roli i librave në mekanizmin e të menduarit dhe të besimit?

Accepted Answer

I nderuar vëlla, në traditën islame të të menduarit, e veçanërisht në medhhebin hanefi që ndërthur arsyen me transmetimin, librat janë themeli i mekanizmit të të menduarit dhe të besimit. Roli i librave në këtë proces mund të përmblidhet në këto tri pika: 1. Burimi dhe ruajtja e dijes: Urdhri i parë i Islamit fillon me fjalën "Lexo!" (El-Alak, 1). Librat janë kujtesa më e besueshme që përcjell fjalën e Allahut dhe synetin e të Dërguarit (paqja qoftë mbi të) brez pas brezi. Besimi i shëndoshë (imani) ndërtohet vetëm me dije të saktë. Librat e pastrojnë mendjen nga bestytnitë dhe e vendosin besimin mbi një bazë të fortë. 2. Tefekuri dhe arsyetimi: Themeluesi i medhhebit hanefi, Imam Ebu Hanife, e shihte arsyen si një mjet për të kuptuar shpalljen. Librat i ofrojnë njeriut material për tefekur (të menduarit thellë). Në Kur'an thuhet: "A janë të barabartë ata që dinë dhe ata që nuk dinë?" (Ez-Zumer, 9), duke theksuar se dija e fituar përmes leximit dhe mësimit e çon njeriun drejt së vërtetës. 3. Drejtimi dhe çlirimi nga imitimi: Librat e çlirojnë njeriun nga imitimi i verbër dhe e çojnë drejt "tahkiki imanit", pra një besimi të palëkundur të bazuar në prova. I Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) ka thënë: "Kërkimi i dijes është obligim për çdo musliman" (Ibn Maxhe, Mukaddime, 17), duke treguar se bota jonë e mendimit duhet të mbahet gjallë përmes leximit dhe mësimit të vazhdueshëm. Shkurtimisht, librat janë mjetet më të vlefshme që edukojnë mendjen, ndriçojnë zemrën dhe ia bëjnë të njohur robin Zotit të tij në mënyrën e duhur. Bota jonë e mendimit formësohet nga libri, ndërsa besimi ynë ndërtohet mbi këtë të menduar të shëndoshë. Me selam dhe dua.

Question 19

A thua që dija e argumenteve të realiteteve të imanit është e detyrueshme, e lënia e saj është e ndaluar, a është hadith?

Accepted Answer

I dashur vëllai im, shprehja që keni pyetur, pra "Dija e argumenteve të realiteteve të imanit është e detyrueshme, e lënia e saj është e ndaluar" nuk është absolutisht një hadith sherif. Një pjesë e dijetarëve të Kelamit të Ehli Sunetit janë përqendruar në nevojën që njeriu të nxjerrë imanin e tij nga imitimi dhe ta bazojë atë në dije dhe argumente. Megjithatë, kjo shprehje nuk është një fjalë e Profetit tonë Muhamed (a.s.), por është një shprehje që pasqyron mendimet ose diskutimet e disa dijetarëve islamë (teologë) nga periudhat e mëvonshme. Në Islam, bazë është pohimi me zemër dhe pranimi me gjuhë. I Lartësuari Allah thotë në Kur'anin Famëlartë: "Beduinët thanë: "Ne kemi besuar". Thuaj: "Ju nuk keni besuar, por thuani: "Ne jemi dorëzuar (jemi bërë musliman)", sepse besimi nuk ka hyrë ende në zemrat tuaja." (Huxhurat, 14) I dashuri Profeti ynë (a.s.), në transmetimin e famshëm të njohur si Hadithi i Xhibrilit, e përmblodhi imanin si besimin në Allahun, engjëjt e Tij, librat e Tij, pejgamberët e Tij, Ditën e Gjykimit dhe Kaderin, dhe nuk e kushtëzoi njohjen e argumenteve komplekse filozofike për të gjithë. Si përmbledhje; kjo fjalë nuk është hadith. Është farz që çdo musliman të pohojë me zemër parimet e imanit, por njohja e detajuar e argumenteve filozofike dhe teologjike nuk është bërë farz apo e detyrueshme për të gjithë. Allahu e di më së miri. Me selam dhe lutje.

Question 20

Nëse Allahu është i pastër nga koha dhe hapësira, a nuk është shprehja se Ai u ngrit mbi Arsh (fron) një kontradiktë?

Accepted Answer

Vëlla i dashur, pyetja që keni bërë është një çështje e rëndësishme që i mundon mendjet, por përgjigjja e së cilës zgjidhet qartë nën udhëheqjen e Kuranit dhe Sunetit dhe me besimin e Ehl-i Sunnetit. Qëndrimi i dijetarëve të Ehl-i Sunnetit, përfshirë edhe medhhebin Hanefi, për këtë çështje është si vijon: Së pari, siç e keni përmendur, Allahu i Lartësuar është i pastër nga koha dhe hapësira; Ai nuk hyn brenda kufijve të asnjë hapësire dhe nuk zë vend diku. Sepse Krijuesi i hapësirës dhe kohës është Ai. Shprehjet në Kuranin Famëlartë ku thuhet se "Ai u ngrit mbi Arsh" (istiua) (p.sh., Suretu El-A'raf, 54), bazohen në rregullat e gjuhës arabe në të cilën ka zbritur Kurani dhe në artin e metaforës. Në akiden e Ehl-i Sunnetit, këto lloj ajetesh (mutešabihat) trajtohen me dy metoda kryesore: 1. Metoda e Tevfizit: T'ia dorëzojmë të vërtetën (mënyrën e saktë) e kësaj shprehjeje Allahut. Ne themi: "Ne besojmë se ky ajet ka një kuptim që i shkon për shtat madhërisë së Allahut, por kjo nuk duhet kuptuar duke e krahasuar me njerëzit (tešbih)". Për shkak se në ajetin 11 të Sures Esh-Shura thuhet qartë: "Asgjë nuk është si Ai. Ai është dëgjuesi, shikuesi." 2. Metoda e Te'vilit: Siç është përqafuar edhe nga imami i madh i medhhebit Hanefi, Imam Azam Ebu Hanife, dhe nga dijetarët Maturidi, është kthimi tek kuptimet metaforike të fjalës në gjuhën arabe. Sipas kësaj, "istiua" nuk do të thotë vendosje në një hapësirë apo ulje; ajo do të thotë se Allahu e mban Arshin dhe gjithë universin nën sundimin dhe fuqinë e Tij, pa shfaqur asnjë dobësi, dhe e administron atë. Me pak fjalë; ngritja e Allahut mbi Arsh nuk është kurrsesi një vendosje fizike apo sigurim hapësire. Kjo shprehje është një metaforë e hyjnisë, madhështisë dhe sovranitetit të Tij absolut mbi universin. Arsyeja pse duket si një kontradiktë në mendje është se mendja njerëzore është mësuar të mendojë me tiparet e krijesave (koha dhe hapësira). Megjithatë, Krijuesi nuk mund të cilësohet me asnjë nga cilësitë e krijesave të Tij. Allahu i forcojë mendjet dhe zemrat tona mbi të vërtetën.

Question 21

A nuk ka të drejtë jete ai që del nga feja?

Accepted Answer

I nderuar vëlla, paprekshmëria e jetës njerëzore është një parim themelor në fenë islame. Siç thuhet qartë në Kur'anin Famëlartë, në ajetin 32 të sures El-Maide: '...kush mbyt ndonjë njeri që nuk ka mbytur ndonjë tjetër ose që nuk ka bërë shkatërrim në tokë, ai është sikur t'i ketë mbytur të gjithë njerëzit.' Çështja e daljes nga feja (irtidad) në islam është trajtuar në librat e fikhut në kontekstin e zgjedhjes fetare të individit dhe marrëdhënies së tij me rendin shoqëror. Sipas Imam Ebu Hanifes, themeluesit të medhhebit hanefi, gratë që dalin nga feja nuk ekzekutohen kurrë; ato burgosen dhe ftohen të kthehen në islam. Për sa u përket burrave që dalin nga feja, ky vendim lidhet më shumë me krime politike dhe ushtarake si rebelimi kundër rendit shoqëror të asaj kohe, tradhtia ndaj atdheut dhe gjendja e luftës (prishja e paqes shoqërore përmes fitnes), sesa me një mosbesim thjesht individual. Në fikhun hanefi, një burri që del nga feja i jepet afat për t'u penduar. Nëse nuk pendohet, në periudhën klasike, meqenëse kjo situatë barazohej me tradhtinë ndaj atdheut dhe bashkëpunimin me armikun, autoriteti shtetëror mund të zbatonte sanksione penale. Megjithatë, duke marrë parasysh të drejtën ndërkombëtare të sotme, marrëdhëniet ndërkombëtare dhe rendin modern shtetëror, shumë dijetarë islamë theksojnë se kjo çështje lidhej me kushtet politike dhe sociologjike të asaj kohe. Në përmbledhje, në islam nuk është kurrë e lejueshme t'i jepet fund padrejtësisht jetës së një njeriu të pafajshëm. Ndëshkimi i një personi që del nga feja, përtej lirisë së besimit individual, është një praktikë periodike dhe juridike që synon ruajtjen e sigurisë shoqërore dhe integritetit politik të shoqërisë islame. Allahu e di më së miri.

Question 22

Si duhet të jetë besimi në Allah?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, besimi në Allah është: të besosh me zemër, pa asnjë dyshim, në ekzistencën e Tij, njësinë e Tij, cilësitë dhe emrat e Tij të bukur, dhe këtë ta vërtetosh me vepra. Sipas akides ehli-sunnet, mbi të cilën bazohet edhe medhhebi hanefi, parimet themelore të besimit në Allah janë si më poshtë: 1. Teuhidi (Njësia): Të besosh se Allahu është një në qenien, cilësitë dhe veprat e Tij, dhe se nuk ka Zot tjetër përveç Tij. Në Kuranin famëlartë thuhet: "Thuaj: Ai, Allahu, është Një! Allahu është Mbrojtësi dhe Strehimi i çdo gjëje. Ai nuk ka lindur dhe nuk është i lindur. Dhe Atij nuk i përngjan askush." (Sure El-Ihlas, 1-4) 2. Besimi në cilësitë e përsosura: Të besosh se Allahu posedon cilësi të përhershme dhe të hershme që i përshtaten qenies së Tij, si jeta, dija, dëgjimi, shikimi, vullneti, fuqia dhe të folurit, dhe se Ai është i pastër dhe i lartësuar nga çdo e metë. 3. Vërtetimi dhe dorëzimi: Ky besim, i cili vërtetohet me zemër, duhet të forcohet me shprehjen në gjuhë dhe robi duhet t'i dorëzohet urdhrave të Allahut. Pejgamberi Muhamed (paqja qoftë mbi të), në transmetimin e njohur si Hadithi i Xhibrilit, e ka përkufizuar imanin kështu: "Imani është: të besosh në Allahun, engjëjt e Tij, librat e Tij, profetët e Tij, ditën e fundit dhe të besosh në paracaktimin (kaderin), se e mira dhe e keqja vijnë nga Allahu." (Muslim, Iman, 1) Besimi në Allah do të jetë: të jetosh mes frikës dhe shpresës, me vetëdijen e adhurimit sikur po e shikon Atë dhe duke u strehuar në mëshirën e Tij. Zoti im e bëftë besimin tonë të përhershëm dhe të përsosur.

Question 23

A është e gabuar të sjellësh argumente për të vërtetat e imanit?

Accepted Answer

I nderuar vëlla, es-selamu alejkum. Sjellja e argumenteve për të vërtetat e imanit, pra shpjegimi i çështjeve fetare me argumente racionale dhe transmetuese, nuk është aspak e gabuar; përkundrazi, është një metodë e inkurajuar nga Kur'ani Famëlartë dhe Suneti. Allahu i Lartësuar në Kur'an i fton njerëzit të mendojnë mbi argumentet në gjithësi duke thënë: 'Në krijimin e qiejve dhe të Tokës, në ndërrimin e natës dhe të ditës, ka argumente për ata që kanë mend.' (Ali Imran, 190). Edhe i Dërguari ynë (s.a.v.s.) në aktivitetet e tij të thirrjes, ka paraqitur si ajete ashtu edhe ka shpjeguar të vërtetën me argumente racionale. Themeluesi i medhhebit hanefi, Imam Ebu Hanife, gjithashtu ka përdorur në mënyrë efektive arsyen dhe argumentet logjike në mbrojtjen e parimeve të imanit (në shkencën e kelamit). Përmbledhtas; argumentimi i të vërtetave të imanit është një metodë e drejtë dhe e nevojshme për të kënaqur zemrat, për të larguar dyshimet dhe për ta mbrojtur Islamin në mënyrë të bukur. E rëndësishme është që gjatë sjelljes së këtyre argumenteve të veprohet me nijet të sinqertë dhe me një stil që i përshtatet edukatës. Allahu i Lartësuar na e shtoftë dijen dhe të kuptuarit.

Question 24

A mërzitet Allahu, duke qenë se është Një dhe i vetëm?

Accepted Answer

Vëllai/motra ime e dashur, faleminderit për pyetjen tuaj të bukur. Allahu i Lartësuar është krejtësisht i pastër (i pastruar) dhe larg çdo ngjashmërie me krijesat në cilësinë dhe thelbin e Tij. Gjendje të tilla si mërzia, lodhja, ndjenja e vetmisë ose trishtimi janë veçori njerëzore dhe të krijuara që përfshijnë pafuqinë, mangësinë dhe ndryshimin. Ndërsa Allahu Teala është larg çdo mangësie dhe është i përsosur. Në Kuranin Famëlartë ka ajete që tregojnë se Ai nuk ka nevojë për asgjë. Në suren Ihlas thuhet: 'Thuaj: Ai, Allahu, është Një! Allahu është Samedi (Ai të cilit i përgjërohet çdo krijesë, ndërsa Ai nuk i ka nevojë askujt)! As s'ka lindur, as s'është i lindur! Dhe askush nuk i është i barabartë Atij!' (Sure Ihlas, 1-4) Gjithashtu, siç thuhet në Ajetul-Kursi: 'Atë nuk e kaplon as kotja e as gjumi!' (Sure Bekare, 255). Ngushtësitë shpirtërore ose fizike që përjetojnë krijesat nuk i shkojnë kurrë për shtat madhërisë së Tij. Ai ekzistonte me Qenien e Tij Vetjake edhe para se të krijonte gjithësinë dhe çka ka në të, që do të thotë se nuk kishte nevojë për asgjë dhe askënd për të qenë. Krijimi i universit nuk erdhi nga vetmia apo mërzia, por nga dëshira për të shfaqur (të treguar) dijen e Tij të pafundme, fuqinë dhe emrat e bukur (Esmaul-Husna). Sipas akides maturidite, e cila përcakton parimet e besimit të mezhebit hanefi, Qenia dhe cilësitë e Allahut Teala janë të amshuara (ezelive); te Ai nuk mund të bëhet fjalë për ndonjë ndjenjë apo ndryshim të krijuar më vonë. Si përfundim; kurrë nuk mund të mendohet se Allahu Teala mërzitet. Ai është Krijuesi i Lartësuar, i Cili nuk ka nevojë për asgjë, ndërsa çdo gjë ka nevojë për Të.

Question 25

Çfarë qasje duhet të ndjekim për ata që ndikohen nga shkrimet kundër Islamit?

Accepted Answer

Vëllai im i dashur, rruga që duhet ndjekur ndaj atyre, mendjet e të cilëve janë ngatërruar ose që kanë rënë në dyshime të ndikuar nga shkrimet kundër Islamit, është rruga e urtësisë, dhembshurisë dhe diturisë nën udhëheqjen e Kur'anit Famëlartë. Duke ruajtur ekuilibrin mes arsyes dhe transmetimit (nakl), i cili përbën gjithashtu themelin e medhhebit Hanefi, duhet të ndiqni hapat e mëposhtëm: 1. Qasuni me Urtësi dhe Këshillë të Bukur: Zoti ynë thotë në Kur'anin Famëlartë: 'Thirr në rrugën e Zotit tënd me urtësi dhe këshillë të bukur dhe diskuto me ta në mënyrën më të mirë!' (Sure En-Nahl, 125). Në vend që të hyni në debate ose të gjykoni personin, duhet të përdorni një gjuhë të butë, duke u përpjekur të kuptoni dyshimet e tij. Ashpërsia e largon edhe më shumë njeriun nga e vërteta. 2. Thellësi Shkencore dhe Informacion i Saktë: Dyshimet zakonisht lindin nga mungesa e njohurive ose interpretimet e gabuara. Këtyre personave u rekomandoni veprat e dijetarëve kompetentë që njohin burimet Themelore të Islamit dhe sfondin e çështjeve. Tradita Hanefi-Maturidi e sheh arsyen si mjet për kuptimin e shpalljes. Prandaj, është e rëndësishme të ofrohen shpjegime logjike dhe bindëse. 3. Bëni Shembull me Sjelljen Tuaj: Islami nuk Përcillet vetëm me fjalë, por edhe me jetesë. I Dërguari ynë (a.s.) ka thënë: 'Lehtësoni dhe mos vështirësoni; përgëzoni dhe mos largoni!' (Buhari, Dituria, 11). Morali juaj i bukur, ndershmëria dhe mëshira juaj janë dëshmi shumë më efektive se shkrimet negative që lexojnë. 4. Durim dhe Dua: Udhëzimi vjen vetëm prej Allahut. Në vend që të prisni që personi të bindet menjëherë, duhet të qëndroni pranë tij me durim dhe të luteni sinqerisht për udhëzimin e tij. Sepse vetëm Allahu i kthen zemrat. Me pak fjalë; rruga më e drejtë është të tregoni një qëndrim përfshirës e jo përjashtues, të bazuar në dije e jo në injorancë, dhe të matur e jo të zemëruar. Allahu qoftë ndihmësi juaj.

Question 26

A është e detyrueshme për një person të hetojë dyshimet e tij rreth besimit?

Accepted Answer

Të dashur vëllezër dhe motra, ndonjëherë të ndiesh vesvese (pëshpëritje djallëzore) ose dyshim në besim është një shenjë e zemrës së gjallë dhe përpjekjes për të ruajtur besimin. Shokët e Profetit (paqja qoftë mbi të) gjithashtu përjetonin ndonjëherë mendime të tilla dhe i drejtoheshin Profetit (paqja qoftë mbi të). Sipas qasjes fi'khi dhe kelami të mezhebit Hanefi, nuk është e detyrueshme të merresh me këso lloj vesvesesh dhe dyshimesh që vijnë jashtë vullnetit të personit dhe i hidhen zemrës. Për më tepër, të merresh me to prish qetësinë e njeriut. Profeti (paqja qoftë mbi të) këshilloi ata që përjetojnë këtë situatë duke thënë: "Djalli i vjen dikujt prej jush dhe thotë: 'Kush e krijoi këtë, kush e krijoi atë?', derisa të arrijë në pyetjen: 'E kush e krijoi Zotin tuaj?' Nëse dikush prej jush arrin në këtë gjendje, le të kërkojë strehim te Allahu menjëherë dhe le ta ndërpresë atë (mendimin)." (Buhariu, Bed'u'l-Halk 11; Muslimi, Iman 212). Megjithatë, kjo situatë ndahet në dy pjesë: 1. Vesvese që vijnë pa dëshirë, jashtë vullnetit: Këto nuk dëmtojnë besimin dhe nuk është e detyrueshme të hetohen. Përkundrazi, të mos u kushtosh vëmendje është nga përsosmëria e imanit. 2. Dyshime të rrënjosura që rrjedhin nga mungesa e dijes ose dëshira për mohim: Nëse në zemrën e personit ka lindur një hezitim serioz që mund ta trondisë besimin e tij, është farz (obligim) të mësojë aq dije sa për ta zhdukur atë dhe të hulumtojë. Sepse imani forcohet me dije të saktë. Në përmbledhje; nuk duhet t'u kushtohet rëndësi vesveseve që vijnë jashtë vullnetit dhe nuk duhet të merresh me to. Por, është e domosdoshme të zhduken dyshimet që janë në masën për të tronditur besimin e personit, duke u konsultuar me dijetarët dhe duke lexuar brenda kornizës së parimeve Ehl-i Sunnet. All-llahu, të gjithëve neve, zemrën dhe mendjen na udhëzoftë në rrugën e drejtë.

Question 27

Si mund të shpjegohen veprimet e jashtëzakonshme të disa ithtarëve të feve të kota?

Accepted Answer

Të dashur vëllezër dhe motra, sipas besimit islam, Allahu i Lartësuar u ka dhënë mrekulli profetëve të Tij si dëshmi të së vërtetës së tyre. Megjithatë, disa fenomene të jashtëzakonshme që shihen te jobesimtarët, magjistarët ose ithtarët e feve të kota nuk janë mrekulli, por dukuri që quhen me emra të ndryshëm. Sipas shkollës juridike Hanefi dhe parimeve të besimit Maturidi, këto situacione shpjegohen si më poshtë: 1. Istidrad (gradualisht sjellja drejt dënimit): Këto janë dukuri të jashtëzakonshme që ndodhin në duart e mëkatarëve, gjynahqarëve ose jobesimtarëve, dhe Allahu i afron ata gradualisht drejt dënimit (për t'i shtuar në mosbesimin dhe pabesimin e tyre). Kjo situativë nuk tregon se ata janë në rrugën e drejtë, por përkundrazi, se ata po thellohen gjithnjë e më shumë në humbje. Në Kur'anin Famëlartë, në Suren El-A'raf, ajeti 182, thuhet: "Ndërsa ata që Moja shenja i mohojnë, Ne do t'i afrojmë ata gradualisht drejt dënimit, duke mos e ditur ata (nga ku vjen).". 2. Magjia dhe iluzionet: Këto janë mashtrime që mashtrojnë shqisat e njerëzve, duke u kryer me shkathtësi të duarve ose me ndihmën e xhindëve dhe shejtanëve. Ashtu siç ndodhi në rastin e Moisiut (paqja qoftë mbi të) dhe magjistarëve të Faraonit, ku litarët dhe shkopinjtë e tyre dukeshin si gjarpërinj, këto dukuri nuk janë mrekulli fizike, por magji dhe iluzion. 3. Gjendja e magjistarëve dhe mashtruesve: Profeti (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka lajmëruar se edhe ata që do të shkaktojnë sprova, si Daxhali, do të shfaqin disa fenomene të jashtëzakonshme, por ka thënë se ato nuk do të mund t'i largojnë besimtarët nga rruga e drejtë. Si përmbledhje; mrekullitë që shfaqin profetët ftojnë në besim dhe kanë natyrën e sfidës. Dukuritë e jashtëzakonshme që shfaqin ithtarët e feve të kota janë të llojit të istidradit ose magjisë dhe synojnë t'i lidhin zemrat me të kotën, jo me të vërtetën. Muslimanit i takon që si kriter të marrë përputhshmërinë me Kur'anin dhe Sunnetin, jo dukuritë e jashtëzakonshme. Vetëm Allahu e di më së miri.

Question 28

Një fëmijë i lindur në një familje myslimane, kur fillon përgjegjësia e tij, nëse thotë: "Unë nuk jam mysliman", a do të marrë dënimin për apostazi, apo do të merret parasysh gjendja e personit në momentin kur fillon përgjegjësia?

Accepted Answer

Djali im i dashur, çështja që ke pyetur është trajtuar në jurisprudencën Islamike (fikh) në kuadrin e temave "fillimi i detyrimeve" dhe "apostazia". Sipas jurisprudencës së mezhebit Hanefi; përgjegjësia fetare (mükellefiyet) e një fëmije fillon me moshën e pjekurisë (bulugh). Megjithatë, që një person të konsiderohet "murted" (apostater, ai që braktis fenë), së pari kërkohet që ai ta ketë pranuar Islamin me vullnetin dhe vetëdijen e tij, duke e miratuar besimin e tij si bindje. Një fëmijë i lindur në një familje myslimane, nga lindja konsiderohet se është mbi natyrën (fitra) islame dhe ligjërisht mysliman. Për një të ri që arrin moshën e pjekurisë, nëse në këtë periudhë mohon për herë të parë hapur Islamin, qasja e dijetarëve Hanefi është si më poshtë: Nga momenti kur personi arrin moshën e pjekurisë, nëse nuk ka pohuar besimin islam me zemër, duke ditur, kuptuar dhe me vullnetin e tij të lirë, nuk konsiderohet se ka besuar "në kuptimin e vërtetë" vetëm nga statusi i trashëguar nga familja. Prandaj, një i ri që mohon Islamin në atë momentin e parë kur fillon përgjegjësia (në momentin e pjekurisë ose në periudhën e parë të vetëdijes pas saj), nuk merr vendimin e plotë të "apostaterit" në terminologjinë juridike dhe nuk dënohet me dënimin e apostatit në dispozitat botërore. Kjo sepse apostazia është braktisja me vullnetin e dikujt të një besimi ekzistues dhe të miratuar me vetëdije. Mohimi i një të riu që ende nuk e ka veshur besimin me vetëdije, konsiderohet si një ngatërrim ose mohim që rrjedh nga fakti se ende nuk e ka kuptuar realitetin. Në vend që të dënohet një i ri në këtë gjendje, i afrohet me urtësi, i largohen dyshimet, i tregohen bukuritë e Islamit dhe përpiqet që ai të ngrohet përsëri ndaj Islamit. Ashtu siç Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të) ka thënë në një hadith: "Lapsi është hequr nga tre persona: nga ai që fle derisa të zgjohet, nga ai që është i çmendur derisa të shërohet, dhe nga fëmija derisa të arrijë moshën e pjekurisë." (Ebu Davud, Hudud, 17). Në përmbledhje; merret parasysh gjendja mendore dhe zemrore e personit në momentin kur fillon përgjegjësia. Fjalët e tilla të një të riu që ende nuk e ka miratuar besimin me vetëdije, nuk kërkojnë dënim për apostazi; përkundrazi, kërkojnë një udhëheqje të kujdesshme dhe shkencore. Allahu e di më së miri.

Question 29

Çfarë duhet të bëjmë nëse imani ynë bie në kundërshtim me logjikën tonë?

Accepted Answer

Vëllezër të dashur, para së gjithash duhet të dimë këtë: Feja Islame i drejtohet atyre që kanë mendje dhe e lartëson mendjen. Allahu i Lartësuar në Kuranin Famëlartë shpesh e tërheq vëmendjen te rëndësia e mendjes duke thënë: 'A nuk mendoni?', 'A nuk arsyetoni?' (el-Bekare, 44; Ali Imran, 65). Imam Ebu Hanifja, themeluesi i medhhebit hanefi, gjithashtu i ka dhënë një vlerë të rëndësishme mendjes dhe gjykimit në parimet e tij. Prandaj, një besim i shëndoshë fetar dhe një mendje e shëndoshë nuk bien kurrë ndesh me njëri-tjetrin. Nëse në mendjen tonë krijohet një situatë që duket si kontradiktë ose kundërshti, shkaku kryesor i kësaj është një nga këto dy gjëra: 1. Ose ne e kemi kuptuar gabimisht çështjen ose argumentin. 2. Ose mendja jonë njerëzore është aq e kufizuar sa nuk mund të përfshijë çdo detaj të universit dhe të urtësisë hyjnore. Kur të ballafaqohemi me një situatë të tillë, rruga që duhet të ndjekim është kjo: Së pari, pa rënë në dyshim, duhet të pranojmë se kufijtë e të kuptuarit të mendjes sonë kanë një fund. Siç ka thënë Hazreti Aliu: 'Sikur feja të ishte vetëm mendje, do të duhej të fshihej poshtë mesteve e jo sipër tyre.' Kjo do të thotë se në disa dispozita të fesë mund të ketë çështje, urtësinë e të cilave nuk mund ta kapim menjëherë. Së dyti, duke vendosur në qendër dispozitat e prera (nasuset) të Kuranit dhe Sunetit, duhet të rishikojmë filtrin tonë të mendimit. Ne kurrë nuk duhet ta sakrifikojmë shpalljen për hir të logjikës sonë të kufizuar; përkundrazi, logjikën tonë duhet ta edukojmë në dritën e shpalljes. Me pak fjalë; kur mendojmë se imani ynë dhe logjika jonë bien ndesh, problemi nuk është te mendja, por te interpretimi ynë i mangët i asaj mendjeje ose i atij teksti. Besimtari vepron me përkushtimin: 'Dëgjuam dhe u bindëm' (el-Bekare, 285) dhe me kalimin e kohës e kupton më mirë urtësinë hyjnore. Allahu jua forcoftë gjithmonë imanin dhe mendjen tuaj mbi të vërtetën.

Question 30

Ajeti me kuptimin "Besimi pa vepra ose vepra pa besim nuk vlejnë", a është sahih?

Accepted Answer

Alejkumselam ve rahmetullahi, im vëlla i dashur. Pyetja jote e rëndësishme ka të bëjë me një nga çështjet më themelore të akides islame. Së pari, dua të shpreh se nuk ekziston një hadith i veçantë, i njohur me fjalët "Besimi pa vepra, apo vepra pa besim nuk vlejnë". Megjithatë, kjo shprehje, për nga kuptimi, është në përputhje me frymën e përgjithshme të Kuranit Famëlartë dhe Sunnetit. Në Kuranin Famëlartë, besimi dhe vepra përmenden shpesh së bashku dhe tregohet për nevojën e të dyjave për shpëtim. Për shembull, në suren Asr, Allahu i Lartësuar thotë: "Përveç atyre që besuan dhe bënë vepra të mira, të cilët këshillojnë njëri-tjetrin me të vërtetën dhe këshillojnë njëri-tjetrin me durim." (Sure Asr, 2-3) Qëndrimi i medh'hebit tënd, Hanefi (akideja Ehl-i Sunnet), për këtë çështje është si vijon: Besimi është pohimi i zemrës dhe pranimi me gjuhë. Vepra (adhurimet dhe punët e mira) nuk është pjesë e besimit, por fryti dhe përsosmëria e tij. Prandaj: 1. Mosveprimi (mëkatimi ose lënia pas dore e adhurimeve) nuk e heq besimin e njeriut, për sa kohë që ai e pohonte atë me zemrën e tij; porse e dobëson atë besim dhe e lë pa fryt. Pra, njeriu nuk bëhet pabesimtar duke kryer mëkate të mëdha, por bëhet "besimtar mëkatar". 2. Veprat e mira janë të pranueshme dhe të vlefshme te Allahu vetëm me një besim të shëndoshë. Veprat e mira të bëra pa besim nuk kanë shpërblim "shpërblim" në botën tjetër. Në përmbledhje; besimi dhe vepra janë dy gjëra të ndara, por njëra pa tjetrën mbetet e mangët. Nëse besimi është pemë, vepra është fryti i saj. Pema pa fryt, edhe nëse nuk thahet, nuk i jep pronarit përfitimin e pritur. Allahu i Lartësuar, le ta stolisë besimin tonë me vepra të mira dhe na bëftë