Tanrı kavramı mantık çerçevesinde sürekli çelişkilere dönüşüyor?

Değerli kardeşim, Aklın Tanrı kavramında çelişkiye düşmesi, Yaratıcı'yı sınırlı insan aklıyla ve yaratılmışların (mahlukatın) ölçüleriyle kavramaya çalışmasından kaynaklanır. İmam-ı Azam Ebu Hanife ve Hanefi-Maturidi kelam geleneğine göre insan aklı, Yaratıcı'nın varlığını ve birliğini kavrayacak kapasitededir; ancak O'nun mahiyetini ve sınırsız sıfatlarını tamamen ihata edemez. Zihinde oluşan mantıksal çelişkilerin temel sebepleri şunlardır: **1. "Muhal" (İmkansız) Olanı Kudrete Konu Etmek:** "Allah kendisinden büyük bir taş yaratabilir mi?" veya "Hem var hem yok olabilir mi?" gibi sorular mantıksal açıdan birer "saçmalık" veya "muhal"dir. Hanefi alimlerine göre ilahi kudret, mantıken gerçekleşmesi mümkün olan şeylere (mümkinat) taalluk eder. Mantıken imkansız ve anlamsız olan şeyler (örneğin köşeli bir daire) bir "varlık" niteliği taşımadığı için, ilahi kudretin bunu kapsamaması kudretin eksikliğinden değil, sorunun mantıksızlığından kaynaklanır. **2. Sınırsız Olanı Sınırlı Akılla Ölçmek:** İnsan aklı zaman, mekan ve sebep-sonuç ilişkileriyle sınırlıdır. Zamanı ve mekanı yaratan Allah'ı, yine O'nun yarattığı bu sınırlı kalıplara sokmaya çalıştığımızda çelişkiler doğar. Kur'an-ı Kerim bu hakikati şöyle ifade eder: > *"O'nun benzeri hiçbir şey yoktur. O, her şeyi işitendir, her şeyi görendir."* (Şûrâ Suresi, 42/11) > *"Gözler O'nu idrak edemez; O ise bütün gözleri idrak