Оё касе, ки аз дин мебарояд, ҳаққи зиндагӣ надорад?

Бародари азиз, дар дини Ислом дахлнопазирии ҳаёти инсон як асоси бунёдӣ аст. Тавре ки дар Қуръони Карим дар ояти 32-юми сураи Моида ба таври возеҳ зикр шудааст: «Ҳар кас касеро бикушад, бе он ки касеро кушта бошад ё дар замин фасод карда бошад, чунон аст, ки гӯё ҳамаи мардумро кушта бошад.» Дар Ислом масъалаи аз дин баромадан (иртидод) дар китобҳои фиқҳ дар заминаи интихоби динии шахс ва иртиботи он бо тартиботи ҷамъиятӣ баррасӣ шудааст. Ба гуфтаи Имом Абӯҳанифа, муассиси мазҳаби ҳанафӣ, занони муртад (касоне, ки аз дин баромадаанд) ҳаргиз қатл карда намешаванд; онҳо зиндонӣ шуда ва ба бозгашт ба Ислом даъват мешаванд. Дар мавриди мардони муртад бошад, ин ҳукм на аз рӯи беэътиқодии фардӣ, балки бо ҷиноятҳои сиёсӣ ва низомӣ ба монанди исён алайҳи тартиботи ҷамъиятии он замон, хиёнат ба ватан ва ҳолати ҷанг (вайрон кардани сулҳи ҷамъиятӣ тавассути фитна) иртибот дорад. Дар фиқҳи ҳанафӣ ба марди муртад барои тавба кардан муҳлат дода мешавад. Агар тавба накунад, дар давраи классикӣ, азбаски ин ҳолат бо ҷиноятҳое чун хиёнат ба ватан ва ҳамкорӣ бо душман баробар дониста мешуд, аз ҷониби мақомоти давлатӣ метавонист ҷазо дода шавад. Аммо бо дарназардошти ҳуқуқи байналмилалии имрӯза, равобити байнидавлатӣ ва низоми давлатдории муосир, аксари уламои Ислом таъкид мекунанд, ки ин масъала ба шароити сиёсӣ ва ҷомеашиносии он замон марбут аст. Хулоса, дар Ислом гирифтани ҷони як инсони бегуноҳ ба таври ноҳақ ҳаргиз ҷоиз нест. Ҷазо додани шахсе, ки аз дин баргаштааст, на аз рӯи озодии эътиқоди фардӣ, балки як амали ҳуқуқӣ ва даврагиест, ки ба ҳифзи амнияти ҷамъиятӣ ва якпорчагии сиёсии ҷомеаи исломӣ нигаронида шудааст. Худо беҳтар медонад.