اجماع چیست؟ چند نوع است؟

السلام علیکم و رحمت الله و برکاته. اجماع یکی از منابع دلیل در فقه اسلامی است. از نظر لغوی به معنای «گرد هم آمدن، توافق کردن» است. از نظر اصطلاحی، پس از وفات پیامبر اکرم (صلی الله علیه و سلم)، اجماع مجتهدین (دانشمندان عمیق در فقه اسلامی) در هر دوره‌ای بر حکم مسئله‌ای است. اجماع به عنوان سومین منبع دلیل پس از قرآن کریم و سنت پذیرفته شده است. خداوند متعال می‌فرماید: «و هر کس پس از آنکه راه هدایت برایش روشن شد، با پیامبر مخالفت کند و راهی جز راه مؤمنان را پیروی کند، او را به همان راهی که برگزیده وا می‌گذاریم و او را به جهنم می‌اندازیم و چه بد سرانجامی است!» (سوره نساء، آیه ۱۱۵). این آیه بر لزوم پیروی از راه عموم مؤمنان تأکید می‌کند که به اجماع اشاره دارد. طبق مذهب حنفی، اجماع دلیل قطعی (دلیل محکم) محسوب می‌شود. یعنی انکار حکمی که با اجماع ثابت شده است، می‌تواند فرد را از دایره اسلام خارج کند. در مورد انواع اجماع، دیدگاه‌های مختلفی بین علما وجود دارد، اما به طور کلی در دو عنوان اصلی مورد بررسی قرار می‌گیرد: ۱. اجماع صریح (اجماع صریح): توافق صریح و بی‌تردید مجتهدین بر حکم مسئله‌ای است. بیان نظر هر یک از مجتهدین و گرد هم آمدن این بیانیه‌ها برای ایجاد اتفاق نظر، از این نوع است. ۲. اجماع ضمنی (اجماع سکوتی): بیان نظر یکی از مجتهدین در مورد حکم مسئله‌ای و عدم مخالفت سایر مجتهدین با این نظر، یعنی سکوت آنهاست. این سکوت به عنوان تأیید نظر آنها تفسیر می‌شود. اما در مذهب حنفی، در مورد دلیل بودن اجماع ضمنی احتیاط می‌شود و به اندازه اجماع صریح قطعی پذیرفته نمی‌شود. از خداوند متعال خواستارم که این اطلاعات مفید باشد. و علیکم السلام و رحمت الله و برکاته.